15.5 C
Pontevedra
Sábado, 22 de Xuño de 2024
Máis
    HomeColaboraciónsO Meu AndelMaría Alonso Alonso, «Red Lion»

    María Alonso Alonso, «Red Lion»

    Segunda novela de María Alonso logo do seu paso pola ciencia ficción distópica a través de ‘Despois do cataclismo’, que nesta ocasión se mergulla nun ambiente máis realista pero absolutamente marxinal, para narrarnos unha historia de vinganza que, ao meu entender, débelle moito ao cine de acción, sobre todo na parte final.

    A historia comeza cando un dos acólitos de CaraDeTolo, cabeza visible dunha banda e rexente do burdel que lle presta título á novela, se introduce en territorio de Lolita Dinamita para as súas argalladas e trapicheos. Ese é o detonante da vinganza que a muller levaba anos esperando. A partir de aí, iníciase a contra atrás para o enfrontamento final entre varios clans que habitan tamén na marxinalidade. A novela está dividida en dúas partes: a primeira ponnos en situación co relato dos feitos que desencadean a acción e con varios flashbacks que nos axudan a comprender un pouco mellor as razóns que moven a Lolita Dinamita a iniciar unha guerra entre bandas. A segunda describe con minuciosidade o minuto a minuto da lea.  

    Falamos, xa que logo, de personaxes marxinais que habitan no gume da vida, carentes de esperanza e de ambicións a longo prazo, entre os que sobresae a protagonista, sen dúbida o mellor trazado de todos os que integran o relato. Recia e contraditoria, Lolita tivo que aprender a moverse no ambiente que lle tocou vivir e fíxoo asimilando todos os recursos necesarios para garantir a súa supervivencia. CaraDeTolo, pola contra, é un personaxe máis estereotipado, que responde sen fisuras ao ‘malo’ de manual. Ao seu carón, unha boa grea de delincuentes que actúan como secundarios dun enfrontamento que, en realidade, apenas lles compete, malia que dun xeito ou doutro se vexan afectados pola súa resolución.  

    O escenario do relato é un barrio esquecido que, en verdade, resulta ser un gueto no que é doado entrar pero do que resulta imposible escapar. Sorprende a contextualización deste espazo, concibido como un territorio á marxe do resto do mundo, coma se fose unha especie de dimensión paralela que apenas ten contacto coa nosa realidade. Esta idea axuda a contextualizar a historia, que se desenvolve na súa práctica totalidade dentro dese espazo, así como a mantela fóra dos usos e costumes do resto da sociedade. Alí, as leis impóñenas as bandas que marcan o seu territorio en función dos seus propios intereses comerciais porque, como di o CaraDeTolo, “o bisnes é o bisnes”.  

    Malia intuír esa lea final dende o principio da narración, María Alonso consegue que a historia vaia crecendo en tensión segundo avanzamos nas súas páxinas ata chegar a un desenlace do que só nos queda por coñecer a resolución, e para o que a autora garda algún as na manga co que dar a sorpresa. A linguaxe e directa e contundente, sen apenas adobíos, e o único que se bota en falta é unha corrección de estilo algo máis concienzuda pois, ao meu entender, a historia ben a merece pola súa intensidade, pola tensión e axilidade acadadas e por amosarnos sen adobíos esa marxinalidade en toda a súa crueza.

    María Alonso Alonso

    RedLion

    Galaxia

    LIBROS

    A pegada de «Ronsel»

    A editorial Galaxia vén de recuperar a súa vella colección «Ronsel», concibida nos anos 80 para darlle cabida «a novas voces e a novas temáticas das nosas letras», en palabras da propia editorial. Daquela, foi o espazo no que se deron a coñecer algúns autores que, andado o tempo, acadarían sona no noso sistema literario, como foi o caso de Darío Xohán Cabana ou Miguel Anxo Murado. Nesta nova andaina e, polo de agora, estréase con dúas publicacións, pero anuncian novas sorpresas ao longo de todo este ano.

    Dores Tembrás, «Enxertos»

    A nostalxia é unha materia prima habitual á hora de escribir poesía, mais non fai falla chegar a tanto. Se, a cotío, esa nostalxia leva implícita certa dose de tristura morriñenta para lembrar tempos pretéritos, non sempre ten que ser así, como demostra Dores Tembrás no seu último poemario, «Enxertos». Dores mergúllase na súa propia memoria, na súa infancia na aldea e na mocidade urbanita, para poñer en práctica unha modalidade de nostalxia leda e luminosa, alonxada de tristuras e saudades

    Queridos Reis Magos…

    Nas cartas aos Reis Magos de Oriente nunca debe faltar unha boa dose de literatura, sexa cal sexa a idade do receptor. Neste andel, como facemos sempre, queremos aportar algunhas recomendacións dirixidas aos máis pequenos da casa.