18.7 C
Pontevedra
Xoves, 7 de Xullo de 2022
Máis
    HomeColaboraciónsO Meu AndelMaría Alonso Alonso, «Red Lion»

    María Alonso Alonso, «Red Lion»

    Segunda novela de María Alonso logo do seu paso pola ciencia ficción distópica a través de ‘Despois do cataclismo’, que nesta ocasión se mergulla nun ambiente máis realista pero absolutamente marxinal, para narrarnos unha historia de vinganza que, ao meu entender, débelle moito ao cine de acción, sobre todo na parte final.

    A historia comeza cando un dos acólitos de CaraDeTolo, cabeza visible dunha banda e rexente do burdel que lle presta título á novela, se introduce en territorio de Lolita Dinamita para as súas argalladas e trapicheos. Ese é o detonante da vinganza que a muller levaba anos esperando. A partir de aí, iníciase a contra atrás para o enfrontamento final entre varios clans que habitan tamén na marxinalidade. A novela está dividida en dúas partes: a primeira ponnos en situación co relato dos feitos que desencadean a acción e con varios flashbacks que nos axudan a comprender un pouco mellor as razóns que moven a Lolita Dinamita a iniciar unha guerra entre bandas. A segunda describe con minuciosidade o minuto a minuto da lea.  

    Falamos, xa que logo, de personaxes marxinais que habitan no gume da vida, carentes de esperanza e de ambicións a longo prazo, entre os que sobresae a protagonista, sen dúbida o mellor trazado de todos os que integran o relato. Recia e contraditoria, Lolita tivo que aprender a moverse no ambiente que lle tocou vivir e fíxoo asimilando todos os recursos necesarios para garantir a súa supervivencia. CaraDeTolo, pola contra, é un personaxe máis estereotipado, que responde sen fisuras ao ‘malo’ de manual. Ao seu carón, unha boa grea de delincuentes que actúan como secundarios dun enfrontamento que, en realidade, apenas lles compete, malia que dun xeito ou doutro se vexan afectados pola súa resolución.  

    O escenario do relato é un barrio esquecido que, en verdade, resulta ser un gueto no que é doado entrar pero do que resulta imposible escapar. Sorprende a contextualización deste espazo, concibido como un territorio á marxe do resto do mundo, coma se fose unha especie de dimensión paralela que apenas ten contacto coa nosa realidade. Esta idea axuda a contextualizar a historia, que se desenvolve na súa práctica totalidade dentro dese espazo, así como a mantela fóra dos usos e costumes do resto da sociedade. Alí, as leis impóñenas as bandas que marcan o seu territorio en función dos seus propios intereses comerciais porque, como di o CaraDeTolo, “o bisnes é o bisnes”.  

    Malia intuír esa lea final dende o principio da narración, María Alonso consegue que a historia vaia crecendo en tensión segundo avanzamos nas súas páxinas ata chegar a un desenlace do que só nos queda por coñecer a resolución, e para o que a autora garda algún as na manga co que dar a sorpresa. A linguaxe e directa e contundente, sen apenas adobíos, e o único que se bota en falta é unha corrección de estilo algo máis concienzuda pois, ao meu entender, a historia ben a merece pola súa intensidade, pola tensión e axilidade acadadas e por amosarnos sen adobíos esa marxinalidade en toda a súa crueza.

    María Alonso Alonso

    RedLion

    Galaxia

    COLABORACIÓNS

    ¡Hogueras de San Juan!

    Ha pasado la noche de San Juan y parece que todo vuelve a la normalidad. Si, porque se han vuelto a ver grupos de gente en las playas como si el virus no hubiera existido nunca. Me pregunto, si también será culpa de Rusia que el virus hubiera desparecido, porque ya todo el mundo está actuando como si nada. ¡Ah! espera, en los hospitales sigue habiendo gente ingresada con el covid y que todos los días sigue falleciendo enfermos a causa de esta enfermedad... pero ya no es noticia porque en la prensa apenas aparece en letra pequeña.

    Marilar Aleixandre, «Unha presa de terra»

    Se fai só algunhas semanas dabamos conta neste mesmo espazo dunha reedición ampliada da novela «Sobrevivindo», coa que Arantza Portabales gañara un coñecido premio de novela por entregas organizado por un xornal galego, o que hoxe traemos é un caso que semella calcado daquel.

    Nueva oportunidad para las aguas del río Tea

    Aprovechar nuestros recursos y sacar de ellos el mayor rendimiento posible es una estrategia de gestión que conviene seguir. De manera sencilla, se trata de potenciar aquello que ya tenemos, intentando hacerlo mejor y más atractivo, sin necesidad de comprar o importar elementos nuevos o extraños. Se trata de aplicar, por tanto, la eficiencia.

    Summer is coming

    Últimamente me está costando ser constante y escribir el último domingo de cada mes (aún gracias que ser puntual fue uno de los numerosos propósitos que me marqué para este 2022), así que os dejo el texto que correspondería al mes de mayo.

    Colaboradores

    Alberto Aliaga Sola
    20 POSTS0 COMMENTS
    Bea Sanfa
    13 POSTS0 COMMENTS
    Manrique Fernández
    66 POSTS0 COMMENTS
    Paz de la Peña
    40 POSTS0 COMMENTS
    Ricardo Canosa Bastos
    14 POSTS0 COMMENTS
    Roberto Mera
    4 POSTS0 COMMENTS
    Avatar
    1 POSTS0 COMMENTS