13.2 C
Pontevedra
Mércores, 14 de Abril de 2021
More
    HomeO CondadoPonteareasDe vagariño faise mellor o camiño

    De vagariño faise mellor o camiño

    De sobra é coñecido que pasamos por unha situación totalmente inusual, excepcional e imprevista e como tal temos que actuar de xeito igual de excepcional para o que viña sendo o noso “normal” xeito de vida. E o primeiro e primordial é tomarnos a vida dun xeito máis pausado, reflexivo e empático (isto é especialmente importante).

    O Goberno, os medios informativos e incluso a sociedade civil está a empregar dun xeito moi habitual o símil de “estado de guerra”. Se realmente estamos convencidos de que isto é o máis parecido a un proceso bélico, ¡¿realmente a alguén en momentos así se lle pasaría pola cabeza pensar en se a volta ás clases vai a ser a tempo de rematar o curso, de poder avaliar ou de ter ferramentas para promocionar ao seguinte curso?! ¡Sería de tolos!, ¿non si?. Pois sexamos coherentes, sensatos e empáticos:

    • O primeiro co alumnado que está a ser a pata máis feble deste proceso no que dificilmente se está a medir dun xeito preciso as consecuencias que lles está a carrexar todo isto. Quizais non afloren en moitos casos ata pasado un tempo e agardemos que non sexan de moita importancia.
    • O segundo cas familias que están pasando por infinidade de realidades distintas e igual de estresantes nos seus diversos escenarios diversos, que importante verba en calquera circunstancia e moito máis agora)
    • O terceiro cos mestres e equipos directivos que están a vivir unha circunstancia igual de nova e excepcional e se atopan cal tripulación dun pesqueiro no medio dunha treboada e sen parte meteorolóxico co que guiarse de cando e por onde virán ventos máis amigables.
    • E por último non quero ser menos empático coa administración pese a que nestes momentos deberan e deben ser o faro que nos serva de guía. Entendo que a situación lles estea desbordando como a calquera outro pese a que se lles presupón que teñen que ter os arrestos para facer o posible para levarnos a bo porto a toda a poboación.

    Está ben claro que as cousas son sempre mellorables e que nalgún momento haberá que sentarse e avaliar cales decisións foron erradas ou acertadas e responsabilizar a quen corresponda pero agora, tal e como “veñen dadas”, o que toca é sumar e tratar de arrimar e aportar solucións máis que críticas. E se é preciso facer algunha crítica, que sexa para xustificar o porqué dalgunha achega que sirva de solución a algún problema concreto. Nós, as familias, estamos preparadas para arrimar o ombreiro e aportar a nosa análise da situación no ámbito do ensino pois o estamos a vivir dun xeito moi directo. Gostaríanos que se nos escoitase e tivese máis en conta e que non se nos mire coma ao inimigo se non coma a observadores privilexiados de realidades que a propia tempestade impide ver a quen tenta manter o rumbo da nave.

    As nosas achegas non tenta sacar as cores a ninguén se non dotar de ferramentas á administración e reforzar as propias consideracións que ben seguro as propias direccións de centros e mestres estarán achegando. Non estamos para denunciar se non para aportar datos que sirvan para, dun xeito construtivo e colaborativo, atopar solucións para un futuro próximo e facer do noso ensino público unha versión mellorada de si mesmo.

    E falamos dun futuro próximo porque estamos convencidos de que o presente curso xa deu de si todo o que pode dar e temos que pornos a traballar TODOS XUNTOS en artellar un vindeiro curso tamén excepcional pois terá que recuperar o lapso de tempo que esta crise nos está a arrebatar. Canto antes asumamos esta ineludíbel realidade, antes atoparemos o mellor xeito de enfrontarnos a outro curso atípico tendo moi en conta que temos que estar preparados para unha posíbel repetición de escenario.

    Dende a Fanpo e por extensión dende todas as federacións que integran a Confederación de Anpas Galegas estamos agardando cos brazos abertos que se nos teña en conta e se nos escoite non máis que a ninguén pero tampouco menos pois coma di o slogan de moda: Disto sairemos todos xuntos, pero de vagariño para non atropelarnos e sen máis demoras para non chegarmos tarde. Asemade estamos non só abertos á unión de tódas as partes implicadas e axentes sociais para facermos unha petición conxunta á Consellaría en pro de comezar a programar o vindeiro curso nos seus diversos escenarios posibles.

    Arroz de coliflor con verduritas

    No, la coliflor no es aburrida. ¿Recordáis que hace un tiempo hicimos una pizza con la base hecha con coliflor? Pues hoy vamos a hacer unas verduritas con un “arroz de coliflor”.

    Teresa Ríos Noya, «Non estamos preparados para medrar»

    Que a poesía de base é unha marmita na que se van aliñando os nomes que mañá serán referente da nosa escrita, é algo que moi poucos poñen en dúbida a estas alturas da vida. E o caso que nos ocupa vén ser un exemplo máis de tal afirmación. Teresa Ríos deuse a coñecer ao abeiro do grupo poético e literario Versos de Areas, xurdido en Ponteareas un par de anos atrás.

    Serafín Parcero, «A illa dos deuses»

    As novelas de corte histórico que se publican en Galicia acostuman a estar ateigadas de referencias a feitos e personaxes reais, profusamente documentadas, e mesmo poderían pasar sen rubor (unhas máis ca outras) a criba de calquera historiador que se parase a valorar a súa veracidade. Pero son poucos os casos nos que o autor se entrega sen cortapisas á ficción partindo dunha realidade coñecida e dándolle a volta completamente ata configurar un relato propio.

    Colaboradores

    Alberto Aliaga Sola
    3 POSTS0 COMMENTS
    Ángel Covelo
    6 POSTS0 COMMENTS
    Jhonathan Zúñiga
    3 POSTS0 COMMENTS
    Lucía Alonso
    9 POSTS0 COMMENTS
    Manrique Fernández
    36 POSTS0 COMMENTS
    Paz de la Peña
    30 POSTS0 COMMENTS
    Ricardo Canosa Bastos
    12 POSTS0 COMMENTS
    Roberto Mera
    1 POSTS0 COMMENTS
    Avatar
    1 POSTS0 COMMENTS