14.5 C
Pontevedra
Martes, 21 de Setembro de 2021
Máis
    HomeBaixo MiñoTomiñoAlegación conxunta da Mancomunidade do Baixo Miño ao proxecto de transporte de...

    Alegación conxunta da Mancomunidade do Baixo Miño ao proxecto de transporte de viaxeiros

    Os concellos da mancomunidade do Baixo Miño (Tomiño, Tui, O Rosal e A Guarda) acordaron presentar unha alegación conxunta ao proxecto de explotación de servizos públicos de transporte regular de viaxeiros de uso xeral por estrada que neste momentos atópase en trámite de audiencia.

    A alegación da mancomunidade do Baixo Miño presidida pola alcaldesa do Rosal, Ánxela Fernández Callís, recolle varios puntos que afectan ao servizo público de transporte e que podería supor un deteriodo na calidade do mesmo.

    Por exemplo, o proxecto autonómico pretende reducir a frecuencia horaria dos autobuses que circulan de mañá desaparecendo o servizo no horario de 09h30 á 12h00 co cal a comarca queda sen transporte público nesa franxa da mañá.

    No que se refire aos prezos, o feito de non estar na Área Metropolitana de Vigo implica unha situación de desigualdade cos veciños doutras comarcas como Val Miñor, Morrazo ou Condado que pagan a metade polo seu billete.

    Os Concellos da comarca mostran o seu malestar ante un proxecto que supón unha perda de oportunidade para modernizar e facer do transporte público unha solución de mobilidade para a comarca.

    Por outra parte, non se resolve axeitadamente a problemática existente na conexión coa área sanitaria (Hospital Álvaro Cunqueiro e Meixoeiro) e coa Universidade de Vigo.

    Tampouco, se ten en conta de cara ao futuro o desenvolvemento que está a experimentar a liña ferroviaria portuguesa, non prevendo ningunha conexión do transporte público galego con liña de tren de Portugal, que nos permitirán combinar estes dous servizos públicos.

    Así mesmo o prego de condicións pode prexudicar ás pequenas empresas da comarca ao valorar que sexan necesarios autobuses de grandes dimensións, que neste momento non existen (autobuses de máis de 50 prazas) e que non parecen necesarios para a demanda da comarca, onde o transporte nunca vai ao límite da súa ocupación.

    A Mancomunidade lamenta que non se aproveita esta oportunidade que apostar polo servizo público, xa que se se precariza, terá menos viaxeiros e resultará menos rentable, sendo un círculo vicioso que non favorece o transporte público, unha solución de mobilidade que Europa recomenda como menos contaminante, máis rendible e con futuro.

    A mancomunidade, ademáis, de presentar a alegación conxunta, solicitará un encontro coa Dirección Xeral de Mobilidade co fin de trasladar de primeira man esta situación que supón un prexuízo dos veciños e veciñas da comarca.

    COLABORACIÓNS

    Saliente de guardia

    El volumen de la canción y un discreto codazo de mi mujer me devolvieron a la realidad. El homenajeado sonreía frente a las velas encendidas de la tarta y los invitados entonaban el 'cumpleaños feliz'. Yo tenía la mirada perdida pero, tras el aviso, me incorporé a las últimas notas y al aplauso final.

    Entrevista a Carlos García Vaso

    Escribir sobre Azul y Negro es un orgullo, ya no solo por ser parte de la historia de nuestra música (¿Quién no recuerda las melodías / himnos que hicieron para varias Vueltas Ciclistas a España?) sino por que nunca fueron de divos y siempre estuvieron cerca de sus fans. Acaban de publicar nuevo disco (el Covid los volvió a unir a la formación original) y por tal motivo charlamos con Carlos.

    ¡Indultos!

    Hace unas semanas fue la época de los indultos. Por un lado, se indultaron a los "díscolos catalanes" que quisieron "separarse de la madre patria" para ocultar las vergüenzas de tantos años de corrupción ya que, si no no se entiende. Ni historia ni, sobre todo los datos económicos, lo sostienen por ningún lado.

    Xesús Constenla, «O peso do cerebro»

    Xesús Constenla xa nos ten acostumados a unha narrativa arriscada e alonxada de tópicos, o que non deixa de ser un aliciente para calquera lector. Agora, con «O peso do cerebro», mantense firme nesta liña de traballo para adentrarse no confuso mundo de don Honorio, un vello afectado de demencia senil que un día, aproveitando un despiste da súa neta, Paula, sae da casa e vaga sen rumbo pola cidade de Barco (doadamente identificable co Ferrol natal do autor), un espazo que, coma o protagonista, coñeceu mellores tempos.

    Colaboradores

    Alberto Aliaga Sola
    12 POSTS0 COMMENTS
    Ángel Covelo
    6 POSTS0 COMMENTS
    Bea Sanfa
    4 POSTS0 COMMENTS
    Manrique Fernández
    44 POSTS0 COMMENTS
    Paz de la Peña
    34 POSTS0 COMMENTS
    Ricardo Canosa Bastos
    1 POSTS0 COMMENTS
    Roberto Mera
    2 POSTS0 COMMENTS