29.7 C
Pontevedra
Mércores, 6 de Xullo de 2022
Máis
    HomeComarcasRedondelaA Federación de ANPAS denuncia o perigo da saúde do alumnado de...

    A Federación de ANPAS denuncia o perigo da saúde do alumnado de Redondela

    É ben coñecido pola Consellería de Educación o estado de descomposición e erosión que presenta o amianto visible dentro das instalacións do IES Pedro Floriani e o CEIP de Cedeira.

    Tamén o EEI de Cesantes que ten unha cuberta de amianto. Aínda que xa son anos advertindoo, no último consello escolar Municipal do 29 de marzo deste 2022, estando presente como representante da Consellería de Educación a inspectora Raquel Gómez Fuentes, o alumnado denunciou a presenza de po de amianto no Floriani.

    Pola banda da federación de ANPAS, puideron comprobar que tanto o IES Pedro Floriani, como o CEIP de Cedeira, como a EEI de Cesantes están cheos de amianto, tamén coñecido como asbesto ou uralita.

    No caso do IES Floriani e o CEIP de Cedeira puidose comprobar que está en moi mal estado, pois dende que se construíron a principios da década dos 80, o amianto xa ten superado a súa vida útil polo que é friable, é dicir que está descompoñéndose. As consecuencias de que un alumno teña a mala sorte de respirar unhas poucas de estas fibras microscópicas poden ser perxudiciais.

    Na EEI de Cesantes só se puido ver a cuberta dende lonxe, sen acceder a ela. Aínda así, tamén está alí dende a década dos 80, superando a súa vida útil polo que é imperativo á súa retirada.

    Ninguén dubida da toxicidade do amianto, xa en 1977 a OMS declarouno canceríxeno de clase 1, a máis perigosa. A exposición ao amianto desemboca nunha mortalidade silenciosa, xa que a enfermidade se sufre 30 ou 40 anos despois de telo respirado. Como afirma a OMS, dá igual o tempo no que a persoa estea en contacto coa sustancia; un minuto bastaría para que unha das partículas penetre no interior do organismo e comece a xestar durante décadas un mesotelioma, un cancro asociado exclusivamente ao amianto cunha mortalidade do 100%. Non existe ningún tratamento, e o tempo promedio de vida desde que se diagnostica é duns 15 meses. Ademais, as partículas de amianto son responsables de entre o 15% e o 20% dos cancros de pulmón que se detectan en España, o que pon en evidencia a gravidade do problema.

    Pese ao perigo para o alumnado de sufrir unha morte silenciosa dentro de 30 ou 40 anos por ter respirado unha mínima dose, nin o Xefe Territorial en Pontevedra da Consellería de Educación, César A. Pérez Ares, nin tampouco a Subdirectora Xeral de Construcións e Mantemento da Consellería de Educación, María Jesús López López, nin tampouco o Secretario Xeral Técnico, Manuel Vila López, nin finalmente o Conselleiro de Educación, Román Rodríguez González, teñen tomado, que saibamos, decisións para eliminar definitivamente este gravísimo perigo para a saúde do alumnado. Para nós isto constitúe unha gran irresponsabilidade e desprezo á saúde pola súa parte. Non é a primeira vez, no 2017, en Sada, as familias negáronse á que os seus fillos e fillas acudiran ao CEIP Ramón de la Sagra cando a Consellería de Educación procedeu a retirar o amianto en período lectivo, mentres acudían a clase. Esta temeridade repetiuse recentemente nalgún centro educativo da provincia de Pontevedra.

    Ao contrario que a Consellería de Educación, os equipos directivos do IES Pedro Floriani, CEIP de Cedeira e EEI de Cesantes están a traballar, e fan todo o que poden, para erradicar o amianto pero non teñen os medios necesarios. Non está nas súas mans resolvelo completamente.

    COLABORACIÓNS

    ¡Hogueras de San Juan!

    Ha pasado la noche de San Juan y parece que todo vuelve a la normalidad. Si, porque se han vuelto a ver grupos de gente en las playas como si el virus no hubiera existido nunca. Me pregunto, si también será culpa de Rusia que el virus hubiera desparecido, porque ya todo el mundo está actuando como si nada. ¡Ah! espera, en los hospitales sigue habiendo gente ingresada con el covid y que todos los días sigue falleciendo enfermos a causa de esta enfermedad... pero ya no es noticia porque en la prensa apenas aparece en letra pequeña.

    Marilar Aleixandre, «Unha presa de terra»

    Se fai só algunhas semanas dabamos conta neste mesmo espazo dunha reedición ampliada da novela «Sobrevivindo», coa que Arantza Portabales gañara un coñecido premio de novela por entregas organizado por un xornal galego, o que hoxe traemos é un caso que semella calcado daquel.

    Nueva oportunidad para las aguas del río Tea

    Aprovechar nuestros recursos y sacar de ellos el mayor rendimiento posible es una estrategia de gestión que conviene seguir. De manera sencilla, se trata de potenciar aquello que ya tenemos, intentando hacerlo mejor y más atractivo, sin necesidad de comprar o importar elementos nuevos o extraños. Se trata de aplicar, por tanto, la eficiencia.

    Summer is coming

    Últimamente me está costando ser constante y escribir el último domingo de cada mes (aún gracias que ser puntual fue uno de los numerosos propósitos que me marqué para este 2022), así que os dejo el texto que correspondería al mes de mayo.

    Colaboradores

    Alberto Aliaga Sola
    20 POSTS0 COMMENTS
    Bea Sanfa
    13 POSTS0 COMMENTS
    Manrique Fernández
    66 POSTS0 COMMENTS
    Paz de la Peña
    40 POSTS0 COMMENTS
    Ricardo Canosa Bastos
    14 POSTS0 COMMENTS
    Roberto Mera
    4 POSTS0 COMMENTS
    Avatar
    1 POSTS0 COMMENTS