14.1 C
Pontevedra
Sábado, 8 de Maio de 2021
Máis
    HomeColaboradoresO Meu AndelAlberte Momán, «11»

    Alberte Momán, «1[14]1»

    Alberte Momán presentou meses atrás o seu novo proxecto, un poemario que responde ao enigmático título de «1[14]1». Trátase dun texto de ambientación distópica e contido case filosófico, que podería ter o desarraigamento do individuo como telón de fondo.

    Máis ca poemario deberiamos cualificalo como prosa poética, tanto pola súa disposición como polo contido narrativo que se aprecia na súa lectura. Conta ademais cun prólogo a cargo de Henrique Dacosta que aporta algunhas claves máis ca interesantes para comprender mellor este libro, así como toda a poética de Momán.  

    O texto está dividido en tres partes ou capítulos, sendo a primeira, «Exilio», a máis longa. Neste fragmento, o autor fálanos das vivencias e reflexións dun eu poético, protagonista de todo o relato, que vive afastado do grupo social ao que pertence e ao que critica con dureza por provocar ese afastamento. Non debemos entender estas palabras nun sentido puramente físico, pois o exilio do que falamos ten máis de aillamento psicolóxico, de falla dun sentimento de pertenza á colectividade e dunha relativa resignación fronte a tal situación, malia que ten relevancia no relato a carencia dun espazo fíxico ao que aferrarse e a habitabilidade imposta nun “non lugar” no que o protagonista se atopa. Falamos, entón, dun exilio non voluntario, senón provocado por ese grupo social ao considerar ao noso protagonista como algo alleo a eles. As razóns poden ser interpretadas de diversas maneiras durante a lectura, polo que o alicerce narrativo que domina todo o texto é tan diverso como se queira, o que lle dá a «1[14]1» unha profundidade moito maior. Unha longa viaxe introspectiva ao pasado do protagonista, tan habitual na poesía de Momán, complementa este capítulo.  

    A segunda parte é a que dá título a todo o libro, «1[14]1», e está integrada só por catro poemas. Neste caso, o eu poético muda e a protagonista será unha muller que responde a ese nome en clave e que, dende o alto dun dos muros virtuais sobre os que se nos presentou o exilio do protagonista (que 1[14]1 comparte), reclama a integración no grupo de todos os membros que se sintan aillados ou, por explicalo mellor, arenga sobre a irmandade dos individuos e a necesidade de evitar que se produzan os exilios dos que se falou na primeira parte. Para iso, reivindica o amor como a ferramenta máis axeitada.  

    O texto remata cunha terceira parte titulada «Poesía [Ficción]», na que os dous protagonistas dos fragmentos anteriores se atopan nunha sorte de viaxe interdimensional. Carentes ambos dun arraigamento físico, dun lugar ao que sentir que pertencen, procuran xuntos ese espazo que lles faga percibir un mínimo apego. E farano renunciando para sempre a calquera tipo de sometemento e de estigmatización, rebelándose contra un entorno inhóspito e exhibindo o seu propio exilio como ferramenta para reconstruirense nun novo eu poético.  

    Un texto, como vemos, de contido que roza o metafísico, interpretado nunha prosa (poética) de grata lectura e de fácil absorción. E iso sempre é de agradecer neste tipo de textos nos que o autor se ispe completamente coa intención de exhibir para nós o máis fondo do seu ser.

    Alberte Momán

    1[14]1

    Belagua

    104 páxinas

    COLABORACIÓNS

    Movimiento máster, deporte para todas las edades

    Hace unas semanas, la Liga Europea de Natación (LEN) emitía un comunicado en el que anunciaba que el Campeonato de Europa de natación máster quedaba definitivamente cancelado. Previsto inicialmente para la primavera de 2020, se había pospuesto a mayo de 2021 en previsión de que la situación epidemiológica en esta fecha fuese más favorable, pero la realidad ha acabado imponiéndose a los deseos de organización y participantes.

    Constance Demby, pionera de la ‘new age’

    A muchos no les sonará éste nombre, a otros muchos seguidores de las nuevas músicas, es simplemente una referencia, hablar de Constance Mary Demby, más conocida como Constance Demby, es hablar de uno de los nombres más representativos de la llamada música New Age,

    ‘Spain is different’

    Da la sensación de que en España vamos por libre. Que no estamos viviendo la mayor crisis sanitaria de éste siglo y que, probablemente, acabe causando la mayor crisis económica hasta el momento porque, si seguimos así, la crisis de las subprime va a ser una broma en comparación con la crisis del Covid.

    Colaboradores

    Alberto Aliaga Sola
    4 POSTS0 COMMENTS
    Ángel Covelo
    6 POSTS0 COMMENTS
    Bea Sanfa
    0 POSTS0 COMMENTS
    Manrique Fernández
    37 POSTS0 COMMENTS
    Paz de la Peña
    30 POSTS0 COMMENTS
    Roberto Mera
    1 POSTS0 COMMENTS