18.9 C
Pontevedra
Luns, 17 de Maio de 2021
Máis
    HomeColaboradoresO Meu AndelAlberto Fortes, «O verán en Lucenza»

    Alberto Fortes, «O verán en Lucenza»

    Alberto Fortes volve ao primeiro plano da actualidade narrativa cun traballo de corte intimista, cun punto nostálxico e algo de iniciático. ‘O verán en Lucenza’ é unha novela sobre a memoria e sobre como a memoria debuxa as nosas lembranzas, independentemente da súa veracidade, a través dos ollos dun rapaz, o fillo do Cortizo, que pasa as vacacións de verán na casa das súas tías maiores, nunha aldea do rural galego dos anos 70.

    A historia está relatada en primeira persoa dende a perspectiva do rapaz, amosándonos a súa actividade e tamén os seus pensamentos máis fondos, de aí a apreciación sobre o intimismo. El é quen nos relata os sucesos que lle darán forma a esa etapa de bonanza climatolóxica e ocio, na que a súa meirande afección, a pesca, adquire un papel esencial. Deste xeito, o relato afonda nas lembranzas de tempos pasados e na felicidade do desfrute da vida, coma un Tom Sawyer de andar pola casa. De aí ese punto nostálxico que ten a novela. Ese algo de iniciático ao que fixemos referencia máis arriba vén dado pola aprendizaxe que lle implican ao protagonista as vivencias relatadas. Mesmo podemos apreciar certa evolución psicolóxica da personaxe principal, pois custa recoñecer nas últimas páxinas ao neno inocente que aparece ao principio do relato.

    No difícil equilibrio que supón navegar entre a evocación e a realidade, asistimos a momentos nos que a fantasía se desborda e lle dá a man á maxia para crear intres que redundan nese pasado tan noso, tan mitolóxico e tan peculiar. En tal contexto, falar cos mortos, por poñer un exemplo, semella algo case natural e fondamente enraizado, parte do noso propio ser.

    O estilo narrativo, debido a ese factor intimista do que xa falamos, distánciase moito da típica novela de acontecementos. A pesar de que hai acción de maneira constante, non existe un fío narrativo que vaia alén das vivencias do rapaz nun contexto tan concreto como é esa aldea galega e ese tempo dos anos 70. Por momentos, podería pasar por unha colección de relatos breves que, perfectamente ensamblados, dan lugar a unha novela aberta ou inacabada, na que o troco na orde, mesmo a eliminación ou engadido de novas pezas, non muden substancialmente o fondo da historia.

    Con todo, coido que un dos elementos máis destacables de “O verán en Lucenza” é a linguaxe ou, por dicilo mellor, a fluidez da linguaxe, que semella moi natural por estar plenamente absorvida polo autor. Non hai un gran alarde de figuras retóricas, nin construcións reviradas, nin xogos experimentais que vaian alén de deixarse levar polas lembranzas e sacar fóra todo o que o neno protagonista (no que non custa traballo adiviñar ao propio autor) leva dentro. Desta maneira consegue unha ambientación plenamente identificable para todos aqueles que tivemos a sorte de pasar algún verán da infancia na nosa Lucenza particular.

    Alberto Fortes

    O verán en Lucenza

    Xerais

    COLABORACIÓNS

    ¡¿Libertad?!

    Hace unas semanas decía Spain is different y hoy me vuelvo a reafirmar en lo dicho. El estado de alarma se acabó en España ante la inoperancia de nuestros políticos; todos ellos, del primero al último, me da igual el color. Nadie ha sido capaz de plantear una alternativa al mismo después de año y pico de pandemia.

    Bea Sanfa, unha visión moi persoal de plans, receitas, viaxes e moito máis

    A día de hoxe podemos dicir que contamos no noso xornal cunha nova colaboración moi interesante e auténtica a cargo da soberina Bea Sanfa. Para nós é unha ledicia poder contar con esta sección que de seguro vos axudará nestes tempos que estamos a vivir.

    Nee Barros Fernández, «Identidade»

    «Identidade» é unha peza teatral que chega a nós como o primeiro traballo de Nee Barros, e nos presenta a un autor ao que haberá que prestar atención na súa andaina polas nosas letras. Poderiamos falar, de primeiras, de que é un texto preñado de sinceridade e rotundidade, pois o título é bastante contundente e, por se houbese algúnha dúbida, leva un subtítulo aínda máis aclaratorio: «A normalidade do non-común». E tal é o alicerce sobre o que se constrúe a súa historia: a revelación da normalidade na construción dunha identidade.

    Colaboradores

    Alberto Aliaga Sola
    4 POSTS0 COMMENTS
    Ángel Covelo
    6 POSTS0 COMMENTS
    Bea Sanfa
    1 POSTS0 COMMENTS
    Manrique Fernández
    38 POSTS0 COMMENTS
    Paz de la Peña
    30 POSTS0 COMMENTS
    Roberto Mera
    1 POSTS0 COMMENTS