7.7 C
Pontevedra
Luns, 5 de Decembro de 2022
Máis
    HomeColaboraciónsO Meu AndelEli Ríos, «O ceo das reixas»

    Eli Ríos, «O ceo das reixas»

    «O ceo das reixas» é unha desas novelas curtas que deixan un gran sabor de boca, pois en apenas 80 páxinas Eli Ríos é quen de relatar unha historia chea de silenzos, de complicidades, de maxia, de violencia, de crítica social, de amizade, e da imprescindible calidade literaria da que fai gala en cada nova entrega. Unha novela de ambientación un tanto claustrofóbica, pois case toda a acción transcorre nunha cela carceraria, asumindo o protagonismo dúas personaxes femininas que dialogan para descubrírense a unha á outra, e que pola súa estrutura e desenvolvemento ben podería ter sido construída como unha impactante peza teatral.  

    A primeira das protagonistas é Noelia, unha ciruxiá que non dubida en socorrer a outra presa logo dun terrible suceso e que, de volta á súa cela, atopa a unha nova compañeira, Fina. Entre as dúas establécese de primeiras unha certa liorta, un enfrontamento por marcar o territorio e o dominio nun ambiente hostil para ambas, pero non tardarán en abrazar a complicidade na procura da ansiada liberación de calquera que se atope nesa situación.  

    Resulta clarificadora a maneira na que os dous personaxes femininos que protagonizan a historia, de enorme forza calquera delas, sufren en tan corto espazo unha importante evolución psicolóxica, que é a que favorece o seu achegamento. É en Noelia onde máis se percibe esa evolución, pois pasa dun posicionamento, como dixemos máis arriba, frentista, de marcar territorio fronte á súa nova compañeira, a empatizar con ela de maneira profunda ata o punto de deixar a historia ao bordo mesmo da absorción da súa personalidade e a transformación final na propia Fina. Isto resulta difícil de comprender para quen non lese a novela, pero cando cheguedes ao sorprendente final entenderedes o que quero dicir.  

    Son as personaxes femininas as que dominan a narración, adquirindo os poucos homes que aparecen un rol basicamente secundario, case decorativo; a excepción é Lois que, pese á súa breve aparición, adquire unha presenza moi forte nas derradeiras páxinas. Isto é algo moi habitual na narrativa de Eli Ríos, onde acostuman a ser as mulleres as que levan o peso da historia. E esa concepción da literatura ten moito de reivindicativo do papel feminino, dese tan repetido “empoderamento” da muller en calquera dos eidos da sociedade, e aí, a literatura tamén conta. Non cómpre falar só das autoras no seu rol, senón das historias que elas nos transmiten e do papel das mulleres como protagonistas –a miúdo con personalidades fortes e arroutadas–, máis alá dos papeis submisos que debuxaba para elas a literatura doutros tempos, por fortuna, xa superados.  

    O relato alterna a presenza dun narrador omnisciente nalgúns dos capítulos, con longos monólogos interiores de Fina e con extensos diálogos entre as protagonistas, facendo así a súa lectura áxil e amena. Frases curtas e contundentes, ás veces incendiarias, e unha linguaxe exenta de tecnicismos artificiosos e que nos vincula coa terra, agochan un traballo moito máis duro do que pode parecer a simple vista. E todo iso converte «O ceo das reixas» nunha lectura imprescindible para calquera que pretenda coñecer o que se está a cocer nas nosas letras nestes intres.

    Eli Ríos

    O ceo das reixas

    Xerais

    80 páxinas

    Colaboradores

    Alberto Aliaga Sola
    20 POSTS0 COMMENTS
    Bea Sanfa
    14 POSTS0 COMMENTS
    Manrique Fernández
    74 POSTS0 COMMENTS
    Paz de la Peña
    40 POSTS0 COMMENTS
    Ricardo Canosa Bastos
    14 POSTS0 COMMENTS
    Roberto Mera
    5 POSTS0 COMMENTS
    Avatar
    1 POSTS0 COMMENTS