24.3 C
Pontevedra
Sábado, 21 de Maio de 2022
Máis
    HomeColaboraciónsO Meu AndelDaniel Asorey, «Negras»

    Daniel Asorey, «Negras»

    A literatura de Daniel Asorey caracterízase pola férrea defensa de calquera tipo de víctimas da inxustiza e do abuso. Así o vén facendo dende os seus primeiros traballos, aunando con habilidade a reivindicación e a crítica de tales desmáns, e mais unha actitude case agarimadora cara aos que sofren e se ven violentados polo poder. Neste novo poemario mantén esa mesma liña, nun xogo simbólico no que dirixe os seus versos cara ás mulleres de raza negra nos Estados Unidos, ignoradas e desprezadas por amplas capas da sociedade, máis por cuestións económicas que puramente identitarias ou raciais. Mais, atendendo a ese simbolismo anunciado, a cotío bastante evidente, percibimos que no fondo da súa palabra está a defensa la  lingua galega, menosprezada fronte ao castelán por determinados sectores sociais e políticos, mesmo na súa propia terra: a verdadeira «muller negra» desta historia.

    Partindo desta premisa, Daniel Asorey non constrúe, ao meu entender, unha colección de poemas arredor da situación da muller de raza negra e da lingua galega para darlle forma a este novo proxecto, senón un único poema que se estende ao longo de todo o libro e que estrutura en tres partes: «A cacería», «Lingua negra» e «De como o río Ulla deu en chegar ao lago Erie». A primeira céntrase nesas mulleres das que falamos e en como son perseguidas sen recato. Os versos de Asorey son tan duros e contundentes coma o propio título: «Detrás do supermercado, / onde aparcas o coche, / mátanme ás veces»; «Dóeme, sobre todo, / que cales / cando ves que me matan»; «A raza marca os territorios / da pobreza»… Na segunda parte o autor atravesa o Atlántico para deambular entre vacas e congostras. As comparacións entre a situación das mulleres negras e máis a nosa lingua son evidentes: «Un día has descubrir / que a lingua / ten cor»; «Mazinger Z / e Afrodita/ falaban castelán / e facíanme lembrar / a miña negritude»; «Asistes ao meu xenocidio / tan calado, / silencioso, / calmo»... O poema péchase cun fragmento que pretende xunguir os anacos anteriores nun ton algo máis reflexivo e intimista, no que non pasa desapercibida, novamente, a contundencia do verso: «Insisten: o único futuro é a morte / na pezoña»; «As miñas fillas son a túa sombra. / Ata iso me roubaches»…

    En ningún momento Asorey fai perder de vista as responsabilidades que cada un de nós temos na situación descrita, na violencia consentida que o poder exerce sobre os máis débiles e desfarrapados da cadea, quer as mulleres de raza negra quer a nosa lingua, e o autor reclama atención para poñerlle coto a tales accións. A cita inicial do libro é explícita coma poucas: «A morte é un proxecto político» (Lupe Gómez); e coma calquera proxecto político, pode ser corrixido, se así o consideramos convinte para beneficio da sociedade. Malia que para iso haxa que enfrontarse a aqueles que viven de fomentar a opresión e de sementar o odio e o rancor, de querer impoñer os seus propios criterios fronte a todos. E para loitar contra eles só nos quedan o inconformisme e a insubordinación, a forza poética da palabra fronte aos grillóns.

    Daniel Asorey

    «Negras»

    Xerais

    Colaboradores

    Alberto Aliaga Sola
    19 POSTS0 COMMENTS
    Bea Sanfa
    12 POSTS0 COMMENTS
    Manrique Fernández
    63 POSTS0 COMMENTS
    Paz de la Peña
    40 POSTS0 COMMENTS
    Ricardo Canosa Bastos
    14 POSTS0 COMMENTS
    Roberto Mera
    4 POSTS0 COMMENTS
    Avatar
    1 POSTS0 COMMENTS