14 C
Pontevedra
Luns, 23 de Maio de 2022
Máis
    HomeColaboraciónsO Meu Andel«Cartoturxia incompleta da represión»

    «Cartoturxia incompleta da represión»

    «Cartoturxia incompleta da represión» non é só unha colección de pezas teatrais breves. É tamén un catálogo dalgúns dos autores dramáticos contemporáneos máis interesantes do panorama galego, e velaí están os nomes de Afonso Becerra de Becerreá, Carlos Labraña, Raquel Castro, Ana Abad de Larriva, Marcos Abalde e Julio Fernández Peláez para corroboralo, todos eles cunha dilatada experiencia como autores e, algúns deles, mesmo sobre os escenarios. Pero é tamén un proxecto inacabado: o de crear un mapa da represión franquista (de aí a invención do neoloxismo «cartoturxia» e a confesión explícita de «incompleta») no que se trata de dar voz a tantas e tantas personaxes esquecidas da nosa historia recente. Porque se por algo se caracteriza esta media ducia de pezas teatrais é por rescatar do esquecemento a homes e mulleres anónimos que padeceron a mesma persecución que algúns dos nomes máis lembrados daqueles anos.

    Os lugares a que fai referencia o título van dende cidades como Vigo e A Coruña, a concellos máis pequenos como Salvaterra de Miño, Becerreá, Cedeira e Mugardos. Unha «cartoturxia», como dicimos, necesariamente «incompleta» debido á enorme cantidade de vítimas que a represión franquista foi deixando polo camiño por seren militantes máis ou menos implicados, pedáneos de determinada ideoloxía, repartidores de prensa desafecta ou, simplemente, por seren diferentes do que o seu ideal unificador ditaminaba. A persecución e castigo a que foron sometidos, as torturas e agresións, a cotío con resultado de morte, son reflectidas nestas pezas nas que non hai saña nin sede de vinganza, senón a perplexidade propia daqueles que se ven asoballados por uns acontecementos dos que son involuntarios protagonistas.

    Un dos acertos desta edición son as páxinas que acompañan a cada unha destas pezas, nas que se aporta documentación que certifica todo o relatado: fotografías dos protagonistas, recortes de prensa, cartas manuscritas, textos breves, planos… Unha pequena aportación ao coñecemento do noso pasado que engade veracidade a cada caso relatado, pois non se trata da recreación deses episodios dende unha perspectiva puramente literaria, na que a ficción xogue un papel fundamental, senón da necesidade de expór eses casos, de sacalos á luz para que non padezan un inmerecido olvido.

    Os autores elixiron o monólogo como forma de expresión xogando con el de distintas maneiras para darlle a forma definitiva a cada peza. Así, atopamos o monólogo interior, o soliloquio, a redacción dunha carta, a lectura dunha sentencia, a gravación da voz en off dun documental ou a simple lembranza como ferramentas expresivas.

    Destaca tamén a escaseza de acoutamentos escénicos e de indicacións escenográficas, o que facilita enormemente a posible representación teatral de cada unha delas. No fondo, esta «cartoturxia» non deixa de ser unha inmersión no uso do poder por parte daqueles que, lexítima ou ilexitimamente, o ostentan, e do uso do medo para provocar a submisión. Pero é tamén, e quizais isto sexa o máis relevante, un atinado aporte para evitar a desmemoria e poñer, negro sobre branco, algúns dos episodios máis agochados da nosa historia.

    VV. AA.

    «Cartoturxia incompleta da represión»

    Edicións Invasoras (DramaturGA)

    Colaboradores

    Alberto Aliaga Sola
    19 POSTS0 COMMENTS
    Bea Sanfa
    12 POSTS0 COMMENTS
    Manrique Fernández
    64 POSTS0 COMMENTS
    Paz de la Peña
    40 POSTS0 COMMENTS
    Ricardo Canosa Bastos
    14 POSTS0 COMMENTS
    Roberto Mera
    4 POSTS0 COMMENTS
    Avatar
    1 POSTS0 COMMENTS