7.7 C
Pontevedra
Xoves, 1 de Decembro de 2022
Máis
    HomeColaboraciónsO Meu AndelCarmen PG Granxeiro, «Estranxeiras»

    Carmen PG Granxeiro, «Estranxeiras»

    Carmen Granxeiro é coñecida polas súas contribucións ao audiovisual e, en xeral, ás artes plásticas derivadas da sétima arte, como a videocreación. Agora dá un paso máis nas súas arelas artísticas adentrándose no eido da narrativa con esta novela, que resultou gañadora do II Premio Pinto e Maragota, un galardón enfocado á diversidade de sexo e xénero. A proposta desta nova autora é un achegamento reivindicativo á necesidade de recoñecérmonos individualmente nas nosas propias querencias, un canto ao respecto e á convivencia á marxe das nosas condicións.

    A historia desenvólvese maioritariamente no ambiente rural, na vila ficticia de Santa Mariña das Augas Novas. Ata alí chega a misteriosa B, unha rapaza alemana para quen o lugar non é máis que un punto de descanso nunha fuxida da que ignoramos os detalles. Ao tempo, tamén chega á vila Mara, acompañada do seu fillo Antón, para pasar o verán na casa da súa tía, Maruxa. Entre B e Mara establécese unha relación de amizade que induce á fuxitiva a quedar durante un tempo máis longo do previsto, e que non tardará en derivar nunha paixón que se verá alimentada pola descuberta de que Antón, en realidade, é unha nena nun corpo de neno que anda á procura da súa propia identidade.

    O feito de que todas estas circunstancias se produzan nun entorno rural fai presaxiar, de primeiras, problemas serios de convivencia. Mais ao adentrármonos na lectura descubrimos que nada de iso acontece e que, maioritariamente, o respecto cara ás novas realidades sexuais e de xénero é asumido de maneira natural pola maioría dos veciños e veciñas. Prantéxase deste xeito un diálogo interxeracional que impregna todo o relato, sobre todo no entorno de Mara, fío condutor da narración, un tanto peculiar. E iso é tanto como prantexar que outra realidade é posible, malia que a herdanza patriarcal estea presente, se somos capaces de asumir e aceptar realidades diferentes á nosa. Nada máis. E nada menos!

    Malia a abundancia de personaxes secundarias non podemos chegar a falar dunha novela coral, pois o centro da narración é, como dicimos, Mara, xunto a B e a Antón/Antía. Mais técense ao longo da novela unha serie de historias paralelas entre as que cabe destacar a protagonizada pola simpar Herminia, compañeira de andanzas de Maruxa e personaxe ben peculiar, que dalgún xeito representa o empoderamento da muller labrega, sometida por ese patriarcado do que falabamos máis arriba.

    A linguaxe é simple e directa, fresca e con abundancia de recursos contemporáneos. Entre eles quizais sexa o máis salientable o emprego esporádico do pronome neutro para se referir a determinadas realidades de xénero que non encaixan nos usos habituais. Velaí como, mesmo no emprego dunha linguaxe, podemos asistir tamén a un acto reivindicativo como parte activa do espírito da novela.

    Carmen PG Granxeiro

    «Estranxeiras»

    Xerais

    Colaboradores

    Alberto Aliaga Sola
    20 POSTS0 COMMENTS
    Bea Sanfa
    14 POSTS0 COMMENTS
    Manrique Fernández
    73 POSTS0 COMMENTS
    Paz de la Peña
    40 POSTS0 COMMENTS
    Ricardo Canosa Bastos
    14 POSTS0 COMMENTS
    Roberto Mera
    5 POSTS0 COMMENTS
    Avatar
    1 POSTS0 COMMENTS