18 C
Pontevedra
Domingo, 26 de Setembro de 2021
Máis
    HomeÉ NoticiaO AECT Río Minho reivindica que abrir pasos na fronteira para persoas...

    O AECT Río Minho reivindica que abrir pasos na fronteira para persoas traballadoras “e máis urxente que a apertura xeral para o turismo”

    Uxío Benítez insiste en facilitar a mobilidade laboral transfronteiriza incluso só en horarios concretos, mentres agarda comunicación oficial do suposto adianto da data para turistas

    O AECT Rio Minho, a través do seu director Uxío Benítez, reivindicou hoxe novamente que a apertura de pasos na fronteira con Portugal para as persoas traballadoras transfronteirizas “é máis urxente que a apertura xeral para o turismo”. O nacionalista foi así de contundente logo do anuncio e corrección por parte do goberno central do adianto da data de autorización de fluxos de turistas vía terrestre entre España e Portugal.

    Benítez, que manifestou está á espera dunha confirmación oficial de se se mantén o 1 de xullo ou o 22 de xuño para a libre circulación entre ambos países, destacou que ese anuncio, en calquera caso, non é suficiente para solucionar os problemas que vive a cidadanía da ‘raia’. Destacou que, independentemente de que se adiante ou non para o turismo a data de apertura das fronteiras entre España e Portugal, “a situación máis inxusta é a do persoal laboral transfronteirizo”.

    “Hai unha serie de traballadores e traballadoras que non poden acceder aos seus postos de traballo, teñen que percorrer distancias quilométricas e iso é prioritario da apertura xeral que se está a valorar por parte dos estados. Iso é máis urxente, atende a unha realidade imperiosa, que é a do rio Miño transfronteirizo, onde hai Eurocidades nas que hai relación comercial, económica e social a ambos lados moi intensa”, insistiu.

    O director do AECT subliñou que a apertura dos pasos para as e os traballadores debe facerse de maneira inmediata e gradual e, en ningún caso, pode agardar nin ao 22 de xuño nin ao 1 de xullo. Puxo sobre a mesa a posibilidade de que os estados español e portugués habiliten incluso a apertura da fronteira en franxas horarias que faciliten a mobilidade laboral, marcando horas no primeiro momento da mañá, no mediodía e a última hora da tarde.

    “Precisamos unha solución inmediata. Traballadoras e traballadores téñense que mover por obriga e estase a cargar sobre eles o custe de non habilitar uns xendarmes e gardas civís por parte do Estado. É unha situación inxusta”, insistiu, lembrando que alcaldes e alcaldesas do Alto e Baixo Miño continuarán as mobilizacións se non se dan solucións á situación que se leva reivindicando dende o mes de abril.

    En calquera caso, e de confirmarse o adianto da apertura xeral de fronteiras, dende o AECT valórase positivamente porque en certa medida os gobernos percibiron a indignación da fronteira polas protestas realizadas. “Agardamos confirmación oficial”, subliñou Benítez.

    COLABORACIÓNS

    Saliente de guardia

    El volumen de la canción y un discreto codazo de mi mujer me devolvieron a la realidad. El homenajeado sonreía frente a las velas encendidas de la tarta y los invitados entonaban el 'cumpleaños feliz'. Yo tenía la mirada perdida pero, tras el aviso, me incorporé a las últimas notas y al aplauso final.

    Entrevista a Carlos García Vaso

    Escribir sobre Azul y Negro es un orgullo, ya no solo por ser parte de la historia de nuestra música (¿Quién no recuerda las melodías / himnos que hicieron para varias Vueltas Ciclistas a España?) sino por que nunca fueron de divos y siempre estuvieron cerca de sus fans. Acaban de publicar nuevo disco (el Covid los volvió a unir a la formación original) y por tal motivo charlamos con Carlos.

    ¡Indultos!

    Hace unas semanas fue la época de los indultos. Por un lado, se indultaron a los "díscolos catalanes" que quisieron "separarse de la madre patria" para ocultar las vergüenzas de tantos años de corrupción ya que, si no no se entiende. Ni historia ni, sobre todo los datos económicos, lo sostienen por ningún lado.

    Xesús Constenla, «O peso do cerebro»

    Xesús Constenla xa nos ten acostumados a unha narrativa arriscada e alonxada de tópicos, o que non deixa de ser un aliciente para calquera lector. Agora, con «O peso do cerebro», mantense firme nesta liña de traballo para adentrarse no confuso mundo de don Honorio, un vello afectado de demencia senil que un día, aproveitando un despiste da súa neta, Paula, sae da casa e vaga sen rumbo pola cidade de Barco (doadamente identificable co Ferrol natal do autor), un espazo que, coma o protagonista, coñeceu mellores tempos.

    Colaboradores

    Alberto Aliaga Sola
    12 POSTS0 COMMENTS
    Ángel Covelo
    6 POSTS0 COMMENTS
    Bea Sanfa
    4 POSTS0 COMMENTS
    Manrique Fernández
    44 POSTS0 COMMENTS
    Paz de la Peña
    34 POSTS0 COMMENTS
    Ricardo Canosa Bastos
    1 POSTS0 COMMENTS
    Roberto Mera
    2 POSTS0 COMMENTS