7.4 C
Pontevedra
Sábado, 3 de Decembro de 2022
Máis
    HomeColaboraciónsO Meu AndelDiego Giráldez, «O meu sangue»

    Diego Giráldez, «O meu sangue»

    Diego Giráldez regresa cunha novela bastante peculiar, que ben poderiamos considerar unha parodia do xénero negro levada a tal extremo que a piques está de se converter en si mesma nunha novela negra. E, dende certa perspectiva, así a poderiamos considerar. É a historia dunha vinganza que ten moito que ver co entorno familiar, co vínculo de sangue que anuncia o título. Non é en balde que, na contracapa, se deixen caer estas dúas preguntas: «Empatizarías con alguén que humilla o teu sangue? Ata onde serías capaz de chegar para defender o que máis queres?» Velaí o espiñazo da trama.

    Para poñérmonos en antecedentes, o que se relata é a historia de David Ledesma, un aspirante a autor de novela negra de éxito. David vive unha fermosísima historia de amor con Belén, coa que casa e ten un fillo, Mauro. Mais é un amor con data de caducidade, pois ela padece unha enfermidade dexenerativa irreversible. Cando Belén morre, David cae nunha espiral depresiva da que é rescatado in extremis por María, unha veciña, en quen pretende ver a substituta do seu amor perdido. O problema é que María é todo o contrario do que era a súa predecesora: se Belén era unha muller arroutada, sofisticada, firme, empoderada e decidida, María é trivial, pueril, vulgar e completamente superficial. Os seus esforzos por facer que David se distancie animicamente e de maneira definitiva da súa primeira dona, están condenados ao fracaso.

    A novela é un longo monólogo de David dirixido a María, no que lle reprocha o seu torpe (e agresivo) comportamento. Temporalmente estamos, xa que logo, no final da trama, e dende ese punto viaxaremos de maneira desordeada a distintos momentos do pasado ata darlle a forma definitiva ao relato. Ese aparente caos, que rompe coa estrutura tradicional da narración, preséntanos, en realidade, a dous David Ledesma diferentes: o afectivo e agarimoso ao lado de Belén, e o vingativo e desgarrado cando está con María, unha especie de Jekyll e Hyde que nos fai reflexionar sobre como nos afecta no noso día a día a xente que temos ao noso arredor.

    Esta novela é, sen dúbida, o texto máis persoal do autor. Non é que sexa autobiográfico, obviamente, pero si é certo que deixa escorregar por entre as súas páxinas unha chea de elementos sacados directamente das súas vivencias e das súas experiencias persoais. Sirvan como exemplo os capítulos dedicados ao difícil nacemento de Mauro, escritos coa delicadeza que só pode amosar quen pasou por un trance similar, ou a reflexión que amosa sobre a nosa relación coa morte que, a pesar da retranca da que fai gala –este é un dos rasgos máis destacables da escrita de Diego Giráldez–, agocha o desgarro de quen foi fondamente ferido pola da gadaña.

    Mención aparte merecen, unha vez máis, o seu xeito de escribir: esas imaxes tan poderosas coas que o autor engalana cada parágrafo; o uso desa palabra precisa coa que sorprender ao lector, dese adxectivo imposible, dese verbo aparentemente desubicado, son a súa tarxeta de presentación. Como o son esas esas escenas nas que a brutalidade e a delicadeza son quen de convivir en harmonía e nas que a súa sensibilidade reborda as páxinas do libro. Todo isto e moito máis, fan que «O meu sangue» teña moitas posibilidades de se converter na novela do ano.

    Diego Giráldez

    «O meu sangue»

    Galaxia

    Colaboradores

    Alberto Aliaga Sola
    20 POSTS0 COMMENTS
    Bea Sanfa
    14 POSTS0 COMMENTS
    Manrique Fernández
    73 POSTS0 COMMENTS
    Paz de la Peña
    40 POSTS0 COMMENTS
    Ricardo Canosa Bastos
    14 POSTS0 COMMENTS
    Roberto Mera
    5 POSTS0 COMMENTS
    Avatar
    1 POSTS0 COMMENTS