15.1 C
Pontevedra
Domingo, 24 de Outubro de 2021
Máis
    HomeVal MiñorNigránO salto de xigante de Víctor Villadóniga, do C.B. Nigrán ao Obradoiro

    O salto de xigante de Víctor Villadóniga, do C.B. Nigrán ao Obradoiro

    Hai pasos e pasos. O dado polo xogador –ex xogador xa– do C.B. Nigrán, Víctor Villadóndiga e máis que un paso, todo un salto cara a diante. De Nigrán a Santiago para formar parte do Obradoiro da ACB para a tempada 2019/2020, equipo que foi xa presentado ante a prensa e realizou a primeira foto de familia do novo plantel de Moncho Fernández.

    Víctor e froito desa extraordinaria iniciativa que hai uns anos iniciaba a súa andaina tímidamente ata converterse nun auténtido fenómeno deportivo: as escolas deportivas do C.B. Nigrán. Na de Gondomar, para ser máis precisos, iniciaba o Villadóniga a súa vida como xogador de basquet daquela, como todos e todas os que participan, por diversión e facer deporte en pensar nun futuro deportivo.

    O adestrador do Obradoiro, Moncho Fernández, saúda a Víctor Villadóndiga na presentación do equipo para a tempada 2019/2020

    Víctor pasaría, posteriormente en Nigrán na categoría alevín baixo a dirección dunha auténtica creadora de xogadores (é de persoas) como é Nuria Gómez. Hai cinco anos, momento en que Nuria pasaba a formar parte do proxecto deportivo do C.B. Nigrán, Víctor Villadóniga dicidía marchar con ela forman parte, dende entón, do cadro Junior do equipo de Nigrán co número 8 ás costas.

    E logo, pois o que acontece nestes casos. O que é bo, é bo e punto. Hai tres anos, na celebración da clausura da liga Basketgal no Pavillón Municipal de Panxón, Pepe Casal fixouse e interesouse no xogador de Nigrán e, xa no propio pavillón, mantivo unha primeira conversa coa directora deportiva do Club, Nuria Gómez e a nai e o pai do xogador para propoñerlles a asistencia de Víctor “a un adestramento de proba co Obradoiro”.

    O Obradoiro afronta, na ACB, unha emocionante tempada

    Así que Víctor facía as maletas e viaxaba a Santiago, ao colexio Peleteiro, onde deixaba “moi boas sensacións nos adestramentos programados”.

    Este bo traballo tivo o seu froito e o daquela Obradoiro Peleteiro dáballe unha beca para xogar en Santiago no seu equipo junior alternando os adestramentos co equipo Senior de canteira, o Obradoiro Silleda, co que conseguía o ascenso á EBA.

    Esta nova promesa foi, ademáis, un dos premiados como mellor deportista na disciplina de baloncesto nas últimas galas do Deporte de Nigrán e Gondomar.

    O Club Baloncesto Nigrán asegurou sentirse «enormemente satisfeito e emocionado de que Víctor siga a colleitar éxitos” porque, engaden, “amais de tratarse dun xogador cunhas excelentes aptitudes para este deporte, é noble e moi bo compañeiro”. Estas dúas últimas cualidades, como dixemos un día, forman parte dos valores que dende o principio se lles inculca aos nenos e nenas do C.B. Nigrán. O deporte, sen nobleza, compañeirismo e solidariedade, non é deporte e iso o saben perfectamente Nuria Gómez e todo o C.B. Nigrán.

    O traballo ben feito,

    COLABORACIÓNS

    Desplazados en la sanidad

    La sanidad pública se mantiene como uno de esos pocos motivos de orgullo que le quedan al contribuyente. Nuestros impuestos mantienen un complejo entramado de centros sanitarios y profesionales que tejen una invisible red de seguridad a nuestro alrededor. Con independencia del motivo de consulta, el deseo de cualquier usuario es que la asistencia sea fluida, ágil y precisa. Necesitamos percibir que somos escuchados con atención y tratados con respeto, diligencia y empatía.

    Samuel Merino (Pompa e Boato), «Guantanamera (Poema nun só acto)»

    Primeiro poemario en galego de Samuel Merino, logo de dous textos en castelán («Enésima patada con amor» e «Trementina») que son dúas auténticas esgazaduras polas que esborrexe, pinga a pinga, a alma do autor. Naqueles primeiros versos, asinados baixo o pseudónimo de «Pompa e Boato», o poeta semella reconstruirse logo dun particular descenso aos seus propios infernos.

    Sentir común

    Allá por el año 2014, el lema de una gran compañía "gallega" se dejó sentir por nuestro pueblos y ciudades. Si os fijáis, lo he puesto entre comillas lo de gallega porque, de eso, lo único que tiene es el dinero de todos nosotros. Comencemos por el principio y no vamos a dar nombres porque la mayor parte de nuestros lectores ya saben o empiezan a intuir a lo que nos vamos a referir.

    Ácido y Caracola

    Todo comenzó hace muchos, muchos años, cuando Caracola aun vivía feliz, en el fondo del mar. De todas las princesas marinas que habitaban en las profundidades, ella era la más querida y la preferida de Océano, el Señor de todos los mares, y como tal, poseía todo aquello que pudiera desear

    Colaboradores

    Alberto Aliaga Sola
    13 POSTS0 COMMENTS
    Ángel Covelo
    6 POSTS0 COMMENTS
    Bea Sanfa
    5 POSTS0 COMMENTS
    Manrique Fernández
    47 POSTS0 COMMENTS
    Paz de la Peña
    35 POSTS0 COMMENTS
    Ricardo Canosa Bastos
    14 POSTS0 COMMENTS
    Roberto Mera
    2 POSTS0 COMMENTS