14 C
Pontevedra
Domingo, 16 de Maio de 2021
Máis
    HomeLouriñaO PorriñoDenuncia sobre a presenza masiva de vehículos nos montes por parte das...

    Denuncia sobre a presenza masiva de vehículos nos montes por parte das comunidades de montes

    Comunidades de montes da Louriña e o Condado denuncian os enormes danos cometidos por motos, quads e todoterreos no seu patrimonio natural

    As comunidades de montes dos concellos de Ponteareas, Salceda de Caselas e O Porriño únense para denunciar a presenza masiva de motos, quads, todoterreos e outros vehículos nos seus montes, causando cuantiosos estragos no patrimonio natural e forestal.

    Este problema xa preocupaba con anterioridade, pero desde a entrada en vigor do estado de alarma, e especialmente nos últimos meses, o aumento de vehículos no monte é exponencial. Debido aos peches perimetrais e, singularmente, a prohibición de desprazarse a Portugal, os pilotos atoparon nos montes da Louriña e O Condado un lugar acaído onde practicar a súa afección. O problema é que moitos circulan coma se se tratase dun circuito de competición sen ningún tipo de coidado nin respeto pola contorna. Habida conta das pegadas que deixan no monte, vese ben claro que o que practican non é deporte ao aire libre. Máis ben semella puro vandalismo.

    Todos os días, pero de maneira alarmante nas fins de semana, sen pedir permiso, nin autorización, transitan a toda velocidade por pistas forestais, monte a través, instalacións das áreas recreativas, lugares de interese etnográfico e plantacións forestais. Non respetan nada, todo lles parece  tramo libre. Os danos que causan alí por onde circulan, son máis que evidentes.

    A lei 7/2012 de 28 de xuño de Montes de Galicia, no artigo 98, baixo o epígrafe de “pistas forestais” dispón que éstas quedan adscritas á xestión forestal e en ningún caso terán consideración de “acceso rodado público”. Xa que logo, “queda prohibida a circulación motorizada campo a través, por sendeiros, cortalumes ou vías de saca de madeira, agás para aqueles vehículos vinculados á xestión agroforestal, cinexética nos períodos habilitados, prevención de incendios, ou outros autorizados”. O artigo 128 fixa as sancións á que se enfrontan os condutores de vehículos que incumpran o establecido no anterior artigo. Cabe lembrar ademais, que os montes comunais son propiedades privadas, non son públicos. O monte en man común é unha entidade de titularidade colectiva recollida no dereito civil galego de xeito incuestionable ao longo da historia.

    Identificáronse motos e quads sen matrícula, sen seguro e condutores sen carné, axentes forestais e do Seprona teñen actuado e imposto tamén varias sancións. Pero aínda así, demándase das autoridades, especialmente da Consellería do Medio Rural, pero tamén das forzas e corpos de seguridade unha maior implicación na resolución do problema.        

    As comunidades de montes levan anos facendo un esforzo ímprobo por coidar o monte e libralo destas agresións, pero os recursos que teñen son limitados. Puxeron sinais informativos, balizaron zonas e acotaron lugares a protexer para impedir o paso do vehículos, pero aínda así estas medidas non son todo o eficaces que deberan.

    COLABORACIÓNS

    ¡¿Libertad?!

    Hace unas semanas decía Spain is different y hoy me vuelvo a reafirmar en lo dicho. El estado de alarma se acabó en España ante la inoperancia de nuestros políticos; todos ellos, del primero al último, me da igual el color. Nadie ha sido capaz de plantear una alternativa al mismo después de año y pico de pandemia.

    Bea Sanfa, unha visión moi persoal de plans, receitas, viaxes e moito máis

    A día de hoxe podemos dicir que contamos no noso xornal cunha nova colaboración moi interesante e auténtica a cargo da soberina Bea Sanfa. Para nós é unha ledicia poder contar con esta sección que de seguro vos axudará nestes tempos que estamos a vivir.

    Nee Barros Fernández, «Identidade»

    «Identidade» é unha peza teatral que chega a nós como o primeiro traballo de Nee Barros, e nos presenta a un autor ao que haberá que prestar atención na súa andaina polas nosas letras. Poderiamos falar, de primeiras, de que é un texto preñado de sinceridade e rotundidade, pois o título é bastante contundente e, por se houbese algúnha dúbida, leva un subtítulo aínda máis aclaratorio: «A normalidade do non-común». E tal é o alicerce sobre o que se constrúe a súa historia: a revelación da normalidade na construción dunha identidade.

    Colaboradores

    Alberto Aliaga Sola
    4 POSTS0 COMMENTS
    Ángel Covelo
    6 POSTS0 COMMENTS
    Bea Sanfa
    1 POSTS0 COMMENTS
    Manrique Fernández
    38 POSTS0 COMMENTS
    Paz de la Peña
    30 POSTS0 COMMENTS
    Roberto Mera
    1 POSTS0 COMMENTS