18.4 C
Pontevedra
Luns, 25 de Outubro de 2021
Máis
    HomeLouriñaO PorriñoO porriñés Diego Giráldez finalista do premio de xornalismo 'Fernández del Riego'

    O porriñés Diego Giráldez finalista do premio de xornalismo ‘Fernández del Riego’

    O escritor e xornalista porriñés Diego Giráldez é un dos tres finalistas con posibilidades de gañar un dos premios de xornalismo máis importantes de Galicia, o Fernández del Riego, que convoca Afundación e que este ano cumpre a súa décimo séptima edición.

    O artigo ‘A cardiopatía de Xulia’, publicado no diario dixital Praza Pública o pasado ano, serviulle a Giráldez para entrar na terna de finalistas xunto a Míriam Ferradáns e Cristina Pato. Na súa columna, o escritor e xornalista do Porriño, fai unha emotiva e contundente defensa da sanidade pública a través dunha vivenza persoal coa súa filla. O texto é un eficaz exemplo de xornalismo literario que, segundo di o autor, “só me dá satisfaccións”.

    Giráldez comenta que desde o momento que foi publicado, “non deixaron de chegarme mensaxes de persoal médico, de enfermería, do equipp de Neonatoloxía do Álvaro Cunqueiro agradecendo o artigo ou mesmo de persoas que pasaron por unha situación parecida”. “É un texto escrito dende o estómago pero en positivo que só trata de poñer en valor a sanidade pública. Unha sanidade deostada que, tal e como estamos a comprobar hoxe en día, merece respecto e unha estrita atención”, finaliza.

    Ou xurado, presidido polo presidente da Real Academia Galega, Víctor Freixanes, destacou o “sobresaínte nivel” dos artigos presentados e publicados en distintos medios de comunicación durante o 2019.

    Un porriñés premiado

    Diego Giráldez (O Porriño, 1976) exerceu o xornalismo en distintos medios escritos e dixitais. Ademais de coordinar varias cabeceiras, colaborou como columnista de opinión nos xornais A Nosa Terra ou Xornal de Galicia e, a través de reportaxes culturais, con El País.

    Na actualidade, colabora no diario dixital Praza Pública e a revista Luzes. Fundou e dirixiu as revistas Malladoura e CanZine e ten escrito diversos libros relacionados coa arquitectura e a historia económica de Galicia.

    En 2016, publicou ‘Galería de saldos’, o seu primeiro traballo literario de narrativa, da man da editorial Xerais. Este libro de relatos curtos, valeulle o aplauso unánime de crítica e público, sendo elixido ‘Autor galego do ano’ pola revista Fervenzas Literarias. En 2019, publica con Galaxia a súa novela ‘Hotel para coleccionistas discretos’ e colabora cos seus relatos en varias obras colectivas, da man da mesma editorial.

    En 2010, recibiu o Premio Literario ‘José Saramago’ de relato curto; en 2015, fíxose co primeiro accésit do Certámen Nacional de Narracións Breves ‘Modesto R. Figueiredo’ e un ano despois gañaba o premio literario ‘Manuel Murguía’.

    COLABORACIÓNS

    Desplazados en la sanidad

    La sanidad pública se mantiene como uno de esos pocos motivos de orgullo que le quedan al contribuyente. Nuestros impuestos mantienen un complejo entramado de centros sanitarios y profesionales que tejen una invisible red de seguridad a nuestro alrededor. Con independencia del motivo de consulta, el deseo de cualquier usuario es que la asistencia sea fluida, ágil y precisa. Necesitamos percibir que somos escuchados con atención y tratados con respeto, diligencia y empatía.

    Samuel Merino (Pompa e Boato), «Guantanamera (Poema nun só acto)»

    Primeiro poemario en galego de Samuel Merino, logo de dous textos en castelán («Enésima patada con amor» e «Trementina») que son dúas auténticas esgazaduras polas que esborrexe, pinga a pinga, a alma do autor. Naqueles primeiros versos, asinados baixo o pseudónimo de «Pompa e Boato», o poeta semella reconstruirse logo dun particular descenso aos seus propios infernos.

    Sentir común

    Allá por el año 2014, el lema de una gran compañía "gallega" se dejó sentir por nuestro pueblos y ciudades. Si os fijáis, lo he puesto entre comillas lo de gallega porque, de eso, lo único que tiene es el dinero de todos nosotros. Comencemos por el principio y no vamos a dar nombres porque la mayor parte de nuestros lectores ya saben o empiezan a intuir a lo que nos vamos a referir.

    Ácido y Caracola

    Todo comenzó hace muchos, muchos años, cuando Caracola aun vivía feliz, en el fondo del mar. De todas las princesas marinas que habitaban en las profundidades, ella era la más querida y la preferida de Océano, el Señor de todos los mares, y como tal, poseía todo aquello que pudiera desear

    Colaboradores

    Alberto Aliaga Sola
    13 POSTS0 COMMENTS
    Ángel Covelo
    6 POSTS0 COMMENTS
    Bea Sanfa
    5 POSTS0 COMMENTS
    Manrique Fernández
    47 POSTS0 COMMENTS
    Paz de la Peña
    35 POSTS0 COMMENTS
    Ricardo Canosa Bastos
    14 POSTS0 COMMENTS
    Roberto Mera
    2 POSTS0 COMMENTS