Abel Tomé, «A noite do corvo»

Se non fose unha ousadía identificar con etiquetas musicais os estilos literarios, case podería afirmar que estamos diante dunha novela de blues neogótico. Si, é unha terminoloxía un tanto confusa, pero que pode axudar a delimitar e encadrar con certo tino a proposta coa que Abel Tomé se nos presenta na súa primeira aventura como narrador á fronte da novela de intriga “A noite do corvo”.

O relato nace da investigación dun asasinato múltiple e está narrado en primeira persoa polo seu protagonista, o inspector Gonçalves. Trátase dun personaxe bastante peculiar, que responde en moitos aspectos ao prototipo de investigador cínico e que está de volta de todo (velaí a afección ao jazz clásico, ao tabaco ou aos licores de alta gradación, mesmo a ceibar o gatillo), pero que atopamos adobiado con elementos característicos que o dotan de personalidade propia. Elementos que van dende un pasado tormentoso ata unha importante dose de tenrura, que mesmo contrastan con certos comportamentos paranoides. Dous policías que colaboran na investigación, a pesar do seu papel secundario, fan de perfecto contrapunto do protagonista.

A novela podería pasar por unha homenaxe aos clásicos da intriga policial, máis hai unha atmósfera ao longo do relato que o sitúa máis cerca das historias de terror decimonónicas, mistura que non deixa de aportar aire fresco á trama. Un dos, ao meu entender, grandes acertos de “A noite do corvo”, é o escenario no que se desenvolve e principal instigador desa atmósfera: a illa de Gothard, un lugar aillado, que sobrevive no tempo sobre costumes de corte feudal baixo o dominio dun par de familias que veñen rexindo o seu destino dende tempos inmemoriais.

O traballo de Abel Tomé respecto da creación deste escenario é profundo e atinado, chegando incluso a recrear unha mitoloxía propia e certos usos que hoxe semellan arcaicos pero que axudan a manter a estrutura caciquil que a domina. Gothard é un lugar senlleiro no que as autoridades permiten certas cousas ao amparo da tradición, que están vedadas ao resto de poboacións. Sería doado buscar paralelismos entre esta Gothard imaxinaria (e outros lugares mencionados, como Beth e Galataz) e situacións contemporáneas, pero non creo que esa fose a intención do autor. Máis ben semella que lle servisen como fontes de inspiración.

A historia que relata o inspector Gonçalves é das que enganchan, e por diversas razóns. En primeiro lugar, como queda dito, pola atmósfera que consegue na recreación dese lugar imaxinario, presente ao longo da totalidade do relato. En segundo lugar pola dosificación de información, que leva ao lector a adentrarse na historia na procura da solución do caso, chegando a competir co propio inspector. E en terceiro lugar, e aquí vexo outro dos grandes acertos da novela, pola linguaxe empregada. Gonçalves é, como queda dito, un cínico de volta de todo. E é dende a atalaia do seu cinismo dende a que relata a historia cunha linguaxe directa e sen mesura nin censura. Frases curtas, reiteración de ideas e de conceptos, apreciacións subxectivas e outros recursos que, amais de espir para nós a personalidade do protagonista (e narrador), conseguen inducir unha lectura fácil e absorvente.

a noite do corvoAbel Tomé
A noite do corvo

 

Editorial: Galaxia
204 páxinas

 

Helena Villar Janeiro, «Amor por catro»

Ter nas mans un libro de Helena Villar Janeiro xa é un luxo de por si. Máis de catro décadas de dedicación á escrita téñense que notar nun xeito de escribir diferente, pleno, desenfadado; téñense que notar nun oficio que se leva por dentro e que agroma en cada páxina. E máis aínda cando a autora, amais de recoñecida narradora, é unha brillante poeta, con todo o que iso implica respecto do estilo e do xeito de contar. E nese sentido, este libro non defrauda.

Diego Ameixeiras, «A crueldade de abril»

«A crueldade de abril» é a proba palpable de que tamén na sordidez e na violencia podemos atopar poesía. Non nos confundamos, non é un poemario, senón unha novela, pero está traballada de tal maneira que o lirismo supura en cada páxina para revestir a nosa propia crueldade e, quizais, facérnola un pouco máis dixerible.

Suso de Toro, «Fóra de si»

O regreso de Suso de Toro á novela sempre é unha boa noticia. Porque significa a volta dun clásico en vida que xa nos ten amosado en numerosas ocasións a súa habilidade narrativa (de seguro que virán á vosa mente unha chea de títulos). E nesta ocasión volve ao primeiro plano cunha novela que, polo fondo, poderiamos considerar continuísta e pola forma, bastante rompedora.

Montse Pena Presas, «A voz insurrecta»

Agora que se aproxima o mes de maio, e con el o día grande das nosas letras, adicado nesta ocasión a María Victoria Moreno, non estaría de máis achegármonos á figura desta muller nada en Estremadura pero que amosou unha forte vinculación coa defensa da lingua galega, e mergullarnos no seu legado. Con tal motivo, as revisións e reedicións da súa obra son constantes, pero se queremos ter unha visión xeral de tan senlleiro personaxe, convén adentrármonos na súa vida da man da investigadora e crítica literaria Montse Pena Presas, que nesta ocasión debulla para nós algunhas das facianas máis interesantes da escritora.

Manuel Darriba, «Elefante»

Outravolta, Manuel Darriba presenta un traballo peculiar que responde á súa particular visión do mundo narrativo, que é tanto como dicir do mundo en xeral. E faino a través dunha presa de contos que non deixarán a ninguén indiferente. Haberá quen os odie e haberá quen os ame con paixón, pero non creo que moitos lectores sexan capaces de saír deste libro igual que entraron nel, pois reflicte unha rara habilidade para remoer conciencias.

Rosalía Fernández Rial, «Bonus track»

Unha vez máis, temos diante nosa unha poeta que se interna no mundo da narrativa e abofé que o fai con soltura e decisión. Xa con anterioridade Rosalía Fernández Rial tiña colaborado nalgúns libros colectivos de relatos, pero esta é a súa primeira aventura en solitario e cun proxecto propio e de certo calado; e para a viaxe elixiu o relato breve como medio de transporte.

Ismael Ramos, «Lumes»

Os límites entre xéneros sempre foron un terreo difuso no que non se sabe moi ben onde remata un e comeza o outro. Nas últimas décadas, as fronteiras entre prosa e poesía foron perdendo a rixidez de outrora para ofrecer ao autor unha maior liberdade de movementos sen os corsés da métrica, a rima ou o ritmo.

Suscribirse a este canal RSS