24 C
Pontevedra
Mércores, 22 de Setembro de 2021
Máis
    HomeVal MiñorNigránNigrán xa conta cun piano de cola ofrecer esta nova aprendizaxe na...

    Nigrán xa conta cun piano de cola ofrecer esta nova aprendizaxe na actividade de música

    O Concello investíu 9.500 euros nun Yamaha de 151 cm que, posteriormente, se incorporará á futura Escola Municipal de Música que o goberno local desexa fundar na actual Biblioteca (unha vez esta se traslade)

    O Concello de Nigrán ven de investir 9.500 euros na compra dun piano de cola Yamaha negro pulido de 151 cm (e a correspondente funda acolchada a medida) para poder ofrecer a aprendizaxe deste instrumento na actividade municipal de Música, conformada actualmente por 58 alumnos de guitarra e violín. O obxectivo do Concello é poder ofrecer desde este mesmo curso esta nova posibilidade, polo que abrirá nas vindeiras semanas un periodo de preinscrición co obxectivo de determinar a necesidade horaria en función da demanda.

    “Ademais de abrir o abano a unha actividade de Música con máis opcións, será un dos instrumentos en propiedade do Concello que se incorporará á futura Escola Municipal de Música que desexamos fundar na actual Biblioteca unha vez esta se traslade”, explica o alcalde, Juan González, quen engade que o piano permitirá tamén ofrecer moitísimos máis concertos de música clásica sen o custe engadido de ter que alquilar o instrumento e pagar o desprazamento. “É un investimento en cultura do que estamos moi orgullosos, é un salto en calidade, poucas familias se poden permitir ter un piano de cola na súa casa e aquí estará a disposición de toda aquela persoa que desexe formarse”, resume.

    O obxectivo próximo do goberno local é dar o paso cara unha Escola Municipal de Música homologada que conte coa súa sede na actual Biblioteca do Ceán (unha vez que esta se traslade a súa nova ubicación en Nigrán). “Cada vez hai máis persoas interesadas en formarse nun instrumento e desde o Concello consideramos que é unha obriga das administracións facilitar o acceso á música, tal e como xa se fai co deporte ou coas bibliotecas, por iso cremos nese proxecto”, explica González, quen incide en que nunha Escola Municipal se pode impartir ensinanza musical reglada e non profesional como xa se fai en outros municipios con gran éxito, “é algo máis que recibir clases, trátase dunha formación integral básica que axuda a desenvolver as capacidades creativas de cada quen e a súa sensibilidade”. Así, cumpren unha valiosa función social, formativa e cultural e teñen un carácter esencialmente práctico desde idades moi temperás, podéndose adaptar ás posibilidades e recursos de cada municipio. “O certo é que estas escolas configúranse como centros formativos e de difusión cultural de gran calado e excelente acollida entre a poboación, así que temos claro que ese é o noso obxectivo”, conclúe.

    COLABORACIÓNS

    Saliente de guardia

    El volumen de la canción y un discreto codazo de mi mujer me devolvieron a la realidad. El homenajeado sonreía frente a las velas encendidas de la tarta y los invitados entonaban el 'cumpleaños feliz'. Yo tenía la mirada perdida pero, tras el aviso, me incorporé a las últimas notas y al aplauso final.

    Entrevista a Carlos García Vaso

    Escribir sobre Azul y Negro es un orgullo, ya no solo por ser parte de la historia de nuestra música (¿Quién no recuerda las melodías / himnos que hicieron para varias Vueltas Ciclistas a España?) sino por que nunca fueron de divos y siempre estuvieron cerca de sus fans. Acaban de publicar nuevo disco (el Covid los volvió a unir a la formación original) y por tal motivo charlamos con Carlos.

    ¡Indultos!

    Hace unas semanas fue la época de los indultos. Por un lado, se indultaron a los "díscolos catalanes" que quisieron "separarse de la madre patria" para ocultar las vergüenzas de tantos años de corrupción ya que, si no no se entiende. Ni historia ni, sobre todo los datos económicos, lo sostienen por ningún lado.

    Xesús Constenla, «O peso do cerebro»

    Xesús Constenla xa nos ten acostumados a unha narrativa arriscada e alonxada de tópicos, o que non deixa de ser un aliciente para calquera lector. Agora, con «O peso do cerebro», mantense firme nesta liña de traballo para adentrarse no confuso mundo de don Honorio, un vello afectado de demencia senil que un día, aproveitando un despiste da súa neta, Paula, sae da casa e vaga sen rumbo pola cidade de Barco (doadamente identificable co Ferrol natal do autor), un espazo que, coma o protagonista, coñeceu mellores tempos.

    Colaboradores

    Alberto Aliaga Sola
    12 POSTS0 COMMENTS
    Ángel Covelo
    6 POSTS0 COMMENTS
    Bea Sanfa
    4 POSTS0 COMMENTS
    Manrique Fernández
    44 POSTS0 COMMENTS
    Paz de la Peña
    34 POSTS0 COMMENTS
    Ricardo Canosa Bastos
    1 POSTS0 COMMENTS
    Roberto Mera
    2 POSTS0 COMMENTS