15.5 C
Pontevedra
Martes, 21 de Setembro de 2021
Máis
    HomeVal MiñorNigránNigrán rende a súa particular homenaxe ao finalista olímpico de 800 metros...

    Nigrán rende a súa particular homenaxe ao finalista olímpico de 800 metros Adrián Ben

    O atleta de Viveiro veranea desde hai 20 anos no Camping Praia América, lugar que mencionou nos medios xusto despois e gañar o seu Diploma Olímpico en Tokio

    O Concello de Nigrán rendeu onte a súa particular homenaxe a Adrián Ben, primeiro atleta español finalista olímpico na proba de 800 metros en Tokio. O deportista de Viveiro veranea ininterrumpidamente coa súa familia desde hai 20 anos no Camping Praia América, lugar que mencionou nos medios de todo o mundo xusto despois de acadar a súa flamante quinta posición na carreira e a onde regresou directo desde Xapón. Por este motivo, o rexedor e o edil de Deportes aproveitaron a chegada de Ben ao camping para trasladarlle persoalmente as felicitacións do Concello e achegarlle o Libro de Honra para a súa firma, ademais de agasallado cunha peza conmemorativa de Nigrán. Ao acto informal acudiron as grandes promesas da Sociedade Atlética Val Miñor e o seu adestrador Óscar Fernández, estes leváronlle unha camiseta  actual da carreira popular Nigrán Area que Adrián tantas veces disputou nos seus veráns en Nigrán. 

    “Adrián fai bandeira do noso municipio alí onde vai e nos tamén presumimos de ser o seu segundo fogar, por iso estamos especialmente orgullosos do seu gran éxito e agradecemos moitísimo que nos mencione polo mundo adiante”, sinalou o alcalde, Juan González.

    “Desde que cumplín 3 anos non faltei ningún verán a este camping, son moi feliz aquí, é a miña segunda casa, teño un grupo de amigos de toda Galicia que nos vemos cada ano e, se non estou adestrando, pasamos xuntos as mañás na piscina e as tardes en Praia América, que me encanta, é o mellor do municipio, o coñezo perfectamente”, explica o atleta, quen actualmente prepara en Nigrán a súa participación o vindeiro xoves en Lausana (Suíza) na liga Diamond, polo que non considera esta estancia concreta como “vacacional”. “Corro pola senda completa do río Muíños que é estupenda, fago un circuito en L que inclúe o parque empresarial Porto do Molle,  e desprázome a Pontevedra para adestrar en pista cuberta”, comenta Ben, quen confesa que só os runners cos que se cruza o recoñecen como o flamante olímpico que é.

    “Aquí o coñecemos desde sempre como ‘Runi’ precisamente pola súa afección desde pequeno a correr, o deporte era algo innato nel e todos os rapacez do camping o querían nos equipos que montaban, chamaba a atención. Son unha familia estupenda e estamos moi orgullosos da súa fidelidade”, explica Javier Miguez, director desta instalación.

    “Nas miñas vitorias intento acordarme de todo o mundo e Nigrán é unha parte moi importante da miña vida, son moi feliz aquí”, engade o atleta e estudante de fisioterapia na Universidad Camilo José Cela de Madrid. “Tiven que deixar a complutense porque non me daban facilidades, non consideraban os adestramentos como motivo para trocar as prácticas obrigatorias, por exemplo, así que este curso me cambiei e estou feliz”, finaliza Adrián, quen agarda superar as súas marcas e facer todavía máis Historia no atletismo español.

    COLABORACIÓNS

    Saliente de guardia

    El volumen de la canción y un discreto codazo de mi mujer me devolvieron a la realidad. El homenajeado sonreía frente a las velas encendidas de la tarta y los invitados entonaban el 'cumpleaños feliz'. Yo tenía la mirada perdida pero, tras el aviso, me incorporé a las últimas notas y al aplauso final.

    Entrevista a Carlos García Vaso

    Escribir sobre Azul y Negro es un orgullo, ya no solo por ser parte de la historia de nuestra música (¿Quién no recuerda las melodías / himnos que hicieron para varias Vueltas Ciclistas a España?) sino por que nunca fueron de divos y siempre estuvieron cerca de sus fans. Acaban de publicar nuevo disco (el Covid los volvió a unir a la formación original) y por tal motivo charlamos con Carlos.

    ¡Indultos!

    Hace unas semanas fue la época de los indultos. Por un lado, se indultaron a los "díscolos catalanes" que quisieron "separarse de la madre patria" para ocultar las vergüenzas de tantos años de corrupción ya que, si no no se entiende. Ni historia ni, sobre todo los datos económicos, lo sostienen por ningún lado.

    Xesús Constenla, «O peso do cerebro»

    Xesús Constenla xa nos ten acostumados a unha narrativa arriscada e alonxada de tópicos, o que non deixa de ser un aliciente para calquera lector. Agora, con «O peso do cerebro», mantense firme nesta liña de traballo para adentrarse no confuso mundo de don Honorio, un vello afectado de demencia senil que un día, aproveitando un despiste da súa neta, Paula, sae da casa e vaga sen rumbo pola cidade de Barco (doadamente identificable co Ferrol natal do autor), un espazo que, coma o protagonista, coñeceu mellores tempos.

    Colaboradores

    Alberto Aliaga Sola
    12 POSTS0 COMMENTS
    Ángel Covelo
    6 POSTS0 COMMENTS
    Bea Sanfa
    4 POSTS0 COMMENTS
    Manrique Fernández
    44 POSTS0 COMMENTS
    Paz de la Peña
    34 POSTS0 COMMENTS
    Ricardo Canosa Bastos
    1 POSTS0 COMMENTS
    Roberto Mera
    2 POSTS0 COMMENTS