22 C
Pontevedra
Mércores, 27 de Outubro de 2021
Máis
    HomeO CondadoPonteareasOs rapaces de Ponteareas coñecen o novo modelo de mobilidade da vila...

    Os rapaces de Ponteareas coñecen o novo modelo de mobilidade da vila do Tea

    15 rapaces percorreron a vila xunto a representantes do Goberno Local para entender a estratexia do Concello para devolver espazos públicos ás persoas

    Dentro das actividades da Semana Europea da Mobilidade de Ponteareas, 15 rapaces percorreron o municipio para coñecer o novo modelo de mobilidade da vila do Tea. Non o fixeron sós, xa que os acompañaron a alcaldesa, Cristina Fernández Davila, o concelleiro de Mobilidade, Roberto Mera, e o concelleiro de Mocidade, Miguel Bouzó, para explicarlles a estratexia do Goberno Local de recuperación de espazo público para as persoas, sobre todo para a infancia, e para promover unha mobilidade sostible e máis saudable.

    O grupo percorreu as rúas Concha Brey, Reveriano Soutullo, Senén Canido, e Morales Hidalgo analizando o reparto actual entre as persoas e os vehículos, o espazo existente para desprazarse a pé e en bicicleta e os atrancos para esa mobilidade. Tamén se mediu a anchura das beirarrúas e das calzadas para a circulación e estacionamento de vehículos, para que os rapaces e rapazas comprobaran que o espazo para as persoas é de soamente un 20 % da superficie total. Con estas dimensións, constataron que na meirande parte das beirarrúas non é posíbel que dúas persoas podan cruzarse cun paraugas aberto, espazo que, ademais, se ve reducido moitas veces por bolardos ou sinais de tráfico que reducen aínda máis a superficie libre de paso.

    Aproveitando a observación a pé de rúa, o edil de Mobilidade explicou que actualmente en Ponteareas as beirarrúas de nova creación deben contar con polo menos 2,5 metros de anchura, xustamente o espazo preciso para que dúas persoas con paraugas aberto poidan pasar entre si sen baixar á calzada.

    Como contrapunto a observación destas rúas o traxecto percorreu espazos que son mostras do novo modelo de mobilidade coma a rúa Paseo Matutino no seu primeiro tramo, como exemplo de rúa con beirarrúas amplas, arboradas e acondicionadas para os desprazamentos a pé e para a estancia e relación social, e a Praza Fernández Vega, grande espazo peonil de estancia e convivencia, que conta con numeroso arborado e unha plataforma única sen atrancos para accesibilidade.

    O percorrido rematou cunha intervención no acceso dende a rúa Santa Ana á Praza Maior, que dende o pasado mércores é un lugar libre de vehículos a motor, onde os rapaces e rapazas pintaron símbolos para indicar que o lugar é un espazo peonil.

    COLABORACIÓNS

    Desplazados en la sanidad

    La sanidad pública se mantiene como uno de esos pocos motivos de orgullo que le quedan al contribuyente. Nuestros impuestos mantienen un complejo entramado de centros sanitarios y profesionales que tejen una invisible red de seguridad a nuestro alrededor. Con independencia del motivo de consulta, el deseo de cualquier usuario es que la asistencia sea fluida, ágil y precisa. Necesitamos percibir que somos escuchados con atención y tratados con respeto, diligencia y empatía.

    Samuel Merino (Pompa e Boato), «Guantanamera (Poema nun só acto)»

    Primeiro poemario en galego de Samuel Merino, logo de dous textos en castelán («Enésima patada con amor» e «Trementina») que son dúas auténticas esgazaduras polas que esborrexe, pinga a pinga, a alma do autor. Naqueles primeiros versos, asinados baixo o pseudónimo de «Pompa e Boato», o poeta semella reconstruirse logo dun particular descenso aos seus propios infernos.

    Sentir común

    Allá por el año 2014, el lema de una gran compañía "gallega" se dejó sentir por nuestro pueblos y ciudades. Si os fijáis, lo he puesto entre comillas lo de gallega porque, de eso, lo único que tiene es el dinero de todos nosotros. Comencemos por el principio y no vamos a dar nombres porque la mayor parte de nuestros lectores ya saben o empiezan a intuir a lo que nos vamos a referir.

    Ácido y Caracola

    Todo comenzó hace muchos, muchos años, cuando Caracola aun vivía feliz, en el fondo del mar. De todas las princesas marinas que habitaban en las profundidades, ella era la más querida y la preferida de Océano, el Señor de todos los mares, y como tal, poseía todo aquello que pudiera desear

    Colaboradores

    Alberto Aliaga Sola
    13 POSTS0 COMMENTS
    Ángel Covelo
    6 POSTS0 COMMENTS
    Bea Sanfa
    5 POSTS0 COMMENTS
    Manrique Fernández
    47 POSTS0 COMMENTS
    Paz de la Peña
    35 POSTS0 COMMENTS
    Ricardo Canosa Bastos
    14 POSTS0 COMMENTS
    Roberto Mera
    2 POSTS0 COMMENTS