11.2 C
Pontevedra
Mércores, 19 de Maio de 2021
Máis
    HomeColaboradoresO Meu AndelSerafín Parcero, «A illa dos deuses»

    Serafín Parcero, «A illa dos deuses»

    As novelas de corte histórico que se publican en Galicia acostuman a estar ateigadas de referencias a feitos e personaxes reais, profusamente documentadas, e mesmo poderían pasar sen rubor (unhas máis ca outras) a criba de calquera historiador que se parase a valorar a súa veracidade. Pero son poucos os casos nos que o autor se entrega sen cortapisas á ficción partindo dunha realidade coñecida e dándolle a volta completamente ata configurar un relato propio. O caso que nos ocupa entra nesta segunda categoría, pois sitúase claramente entre as obras de ficción pero dende unha perspectiva histórica real, imaxinando unha realidade quizais posible, pero inexistente.

    Para entender esta cuestión convén salientar que o protagonista do relato é un dos persoeiros máis destacados da Galicia do século XX, nada menos que Castelao. A narración comeza coa lectura do seu mítico discurso “Alba de Groria”, en Bos Aires en 1948, nun intre no que escritor, debuxante e político xa era consciente da enfermidade que pouco despois remataría coa súa vida. Ata aí a realidade, pois enseguida entra en escena un suposto sicario enviado polo goberno franquista, que ten como misión acabar coa vida do político no exilio. Mais aquela encarga, aparentemente sinxela, acabará por remoer a súa propia memoria e levaranos a un pasado que se sitúa dúas décadas atrás, cando Castelao decide pasar un tempo na illa de Ons antes de tomar a decisión de abandonar definitivamente a medicina para centrarse na pintura.

    Partindo desa trama, o autor mergúllanos nunha historia chea de intriga e de sorpresas, na que a paisaxe da illa pasa a ser moito máis ca un simple elemento decorativo e na que as peculiaridades dunha sociedade tan particular debido ao seu illamento, adquiren un protagonismo especial. Mesmo chega a converter o relato, por momentos, nunha novela costumista, con fragmentos certamente duros. Construida en dous escenarios e tempos diferentes que se intercalan ao longo das páxinas, o Bos Aires de 1948 e a illa de Ons da década dos 20, e xogando con longos diálogos nos que se dá conta do desenvolvemento da trama e mesmo se insiren historias paralelas que axudan a entender a idiosincrasia da sociedade á que se refire, a novela vén sendo un exercicio de nostalxia e de memoria. Pero tamén, ao meu entender, e sei que isto é unha visión moi persoal, un canto á comunicación completa e veraz, pois a trama enléase en verdades a medio contar, ruxerruxes e superstición como elementos para construir (e, sobre todo, distorsionar) realidades, que son as que lle dan á historia toda a súa dimensión.

    Cunha linguaxe directa e concisa, malia que un tanto sobredimensionada en adxectivación, a primeira incursión na novela de Serafín Parcero amósanos a un narrador esmerado na dosificación da trama e capaz de atrapar o lector e de levalo da man ao longo das páxinas da narración. E todo para disfrutar dunha literatura que transcende a realidade crúa para debuxar unha verdade imposible, pero imaxinable.

    Serafín Parcero

    A illa dos deuses

    Xerais

    COLABORACIÓNS

    ¡¿Libertad?!

    Hace unas semanas decía Spain is different y hoy me vuelvo a reafirmar en lo dicho. El estado de alarma se acabó en España ante la inoperancia de nuestros políticos; todos ellos, del primero al último, me da igual el color. Nadie ha sido capaz de plantear una alternativa al mismo después de año y pico de pandemia.

    Bea Sanfa, unha visión moi persoal de plans, receitas, viaxes e moito máis

    A día de hoxe podemos dicir que contamos no noso xornal cunha nova colaboración moi interesante e auténtica a cargo da soberina Bea Sanfa. Para nós é unha ledicia poder contar con esta sección que de seguro vos axudará nestes tempos que estamos a vivir.

    Nee Barros Fernández, «Identidade»

    «Identidade» é unha peza teatral que chega a nós como o primeiro traballo de Nee Barros, e nos presenta a un autor ao que haberá que prestar atención na súa andaina polas nosas letras. Poderiamos falar, de primeiras, de que é un texto preñado de sinceridade e rotundidade, pois o título é bastante contundente e, por se houbese algúnha dúbida, leva un subtítulo aínda máis aclaratorio: «A normalidade do non-común». E tal é o alicerce sobre o que se constrúe a súa historia: a revelación da normalidade na construción dunha identidade.

    Colaboradores

    Alberto Aliaga Sola
    4 POSTS0 COMMENTS
    Ángel Covelo
    6 POSTS0 COMMENTS
    Bea Sanfa
    1 POSTS0 COMMENTS
    Manrique Fernández
    38 POSTS0 COMMENTS
    Paz de la Peña
    30 POSTS0 COMMENTS
    Roberto Mera
    1 POSTS0 COMMENTS