16 C
Pontevedra
Venres, 16 de Abril de 2021
Más
    HomeColaboradoresO Meu AndelIgnacio Vidal Portabales, «Lara e Sabela»

    Ignacio Vidal Portabales, «Lara e Sabela»

    Regreso á narrativa de Ignacio Vidal Portabales cun relato peculiar, que chega a nós baixo o paraugas do premio Manuel Lueiro Rey de novela curta. E digo que é peculiar pola maneira que o autor ten de conxugar unha historia que ben podería pasar por realista, con abundantes doses de delirio e unha profunda reflexión sobre os sentimentos individuais. O resultado final é divertido e ameno, pero non lixeiro.

    Para poñernos en situación, diremos que a novela está relatada en primeira persoa por unha das súas protagonistas, Sabela, propietaria dunha galería de arte. Sabela está profundamente namorada de Lara, unhas das artistas que expoñen na súa galería e que ignora por completo os sentimentos da relatora. O pasamento do marido de Lara e unha inquietante encarga que lle chega en forma de sorprendente misiva póstuma, poñen en marcha unha trama que se centra no achegamento das dúas mulleres e na nova relación que se establece entre ambas. A viúva, aínda confusa pola carta; a galerista, á espreita do momento no que facer valer as súas ensoñacións.

    O autor escolle a relación lésbica como leit motiv da novela pero, no fondo, é outra historia de amor que ben podería estar protagonizada por calquera outro tipo de parella. Quero dicir con isto que non se sitúa o foco nese tipo de relación, senón nos sentimentos que a provocan. Sabela, aparentemente arroutada e decidida, troca a súa personalidade diante da delicadeza e a donosura de Lara sentíndose irremediablemente inducida a non facer nada que poida poñer en perigo o éxito da súa encomenda, chegando desta menrias a vivir situacións realmente enfermizas que afondan nese delirio do que falabamos máis arriba.

    Na trama aparecen tamén un avogado sobre o que descansa a encarga do marido morto de Lara, e un grupo de monxas dunha congregación, veciñas da narradora. Se a primeira destas personaxes resulta ser unha parodia un tanto grotesca dun profesional da avogacía, o grupo de monxas, incluída a superiora, rozan o desvarío dando lugar a momentos certamente divertidos que desbaratan a progresión da historia antes de recompoñela de novo. Transitamos así por un camiño irregular que nos conduce entre o sentimentalismo e a gargallada e nos anima a adentrarnos cada vez máis entre as súas páxinas.

    Sorprende, iso si, a superficialidade coa que está debuxada a personaxe de Lara, xa que, no fondo, é sobre quen descansa boa parte do peso do relato. Sabela limítase a adorala con vehemencia e a exacerbar o seu aspecto físico e algún que outro rasgo da súa personalidade, pero mantense sempre nunha distancia prudente sen ofrecer máis pistas ao lector, coma se o autor quixese que cada quen a debuxase ao seu xeito. Máis claro queda o bosquexo de Sabela da que, como relatora, coñeceremos en profundidade todos os seus pensamentos e motivacións.

    Ignacio Vidal Portabales

    Lara e Sabela

    Xerais

    Arroz de coliflor con verduritas

    No, la coliflor no es aburrida. ¿Recordáis que hace un tiempo hicimos una pizza con la base hecha con coliflor? Pues hoy vamos a hacer unas verduritas con un “arroz de coliflor”.

    Teresa Ríos Noya, «Non estamos preparados para medrar»

    Que a poesía de base é unha marmita na que se van aliñando os nomes que mañá serán referente da nosa escrita, é algo que moi poucos poñen en dúbida a estas alturas da vida. E o caso que nos ocupa vén ser un exemplo máis de tal afirmación. Teresa Ríos deuse a coñecer ao abeiro do grupo poético e literario Versos de Areas, xurdido en Ponteareas un par de anos atrás.

    Serafín Parcero, «A illa dos deuses»

    As novelas de corte histórico que se publican en Galicia acostuman a estar ateigadas de referencias a feitos e personaxes reais, profusamente documentadas, e mesmo poderían pasar sen rubor (unhas máis ca outras) a criba de calquera historiador que se parase a valorar a súa veracidade. Pero son poucos os casos nos que o autor se entrega sen cortapisas á ficción partindo dunha realidade coñecida e dándolle a volta completamente ata configurar un relato propio.

    Colaboradores

    Alberto Aliaga Sola
    3 POSTS0 COMMENTS
    Ángel Covelo
    6 POSTS0 COMMENTS
    Jhonathan Zúñiga
    3 POSTS0 COMMENTS
    Lucía Alonso
    9 POSTS0 COMMENTS
    Manrique Fernández
    36 POSTS0 COMMENTS
    Paz de la Peña
    30 POSTS0 COMMENTS
    Ricardo Canosa Bastos
    12 POSTS0 COMMENTS
    Roberto Mera
    1 POSTS0 COMMENTS