7.7 C
Pontevedra
Martes, 31 de Xaneiro de 2023
Máis
    HomeColaboraciónsO Meu AndelIsabel Blanco, «Bambú»

    Isabel Blanco, «Bambú»

    Xa comentamos nalgunha ocasión neste mesmo espazo que os límites entre xéneros literarios estanse a difuminar de maneira progresiva e que os autores e autoras contemporános pescudan sen apuro nese terreo bretemoso que son as lindes entre narrativa, teatro e poesía. O resultado desas pescudas son traballos novidosos, orixinais e difíciles de catalogar, como é o caso do que hoxe colocamos neste andel. «Bambú» –definido pola autora, Isabel Blanco, como «un artefacto»–, foi ideado orixinalmente, segundo a súa propia confesión, como un relato en prosa. Un conto que se negou a sí mesmo, podemos chegar a pensar, e que preferiu converterse, con todo merecemento, nun longo poema. Como tal será tratado nesta recensión. Prosa poética, se preferides velo así.

    Este «artefacto» preséntase a través dun espazo concreto como é a vivenda da protagonista –o «eu poético», que asume o papel narrador–, pero ese espazo, que debería ser concibido como acubillo, como refuxio fronte ao mundo, convértese nun lugar inhóspito por obra e graza dun pai que responde aos estereotipos máis rancios do patriarcado tradicional. Así, a protagonista, afogada por ese entorno hostil, adopta voluntariamente un papel de illa e outórgalle á súa nai, afable e amorosa, o de istmo, a principal conexión coa vivenda-continente que habita. Baixo esta premisa, percorremos as distintas estancias da casa en sentido físico, pero tamén emocional, o que é tanto como dicir que paseamos polo interior da narradora; e asistimos ao abafante ambiente que se respira cando el está presente, como contraposición ás vivencias cordiais e afectuosas que experimenta en compañía da súa nai. Neste paseo adquire especial relevancia o balcón, no que a nai prantou bambú nunha maceta, elemento que exerce de simbólica forza motriz do relato.

    As implicacións reivindicativas son evidentes. A literatura de Isabel Blanco, se por algo se caracteriza, é pola férrea defensa da muller e da feminidade, entendida esta no seu aspecto máis amplo, así como pola denuncia de certos comportamentos que redundan na submisión e no achicamento do espazo no que a muller se move. Unha simple exposición da situación pola que a protagonista pasa no seu entorno máis íntimo, abonda para deixar claro ese posicionamento e só hai que facer unha lectura aberta de mente para entendelo.

    O poema está escrito cun estilo diáfano e fresco, pero moi coidado, no que a precisión da palabra toma unha enorme forza (non hai máis que ver as «listas» que a protagonista fai para entendelo). A autora xoga con habilidade cos silencios e as ideas suxeridas para dotar o texto dunha fluidez que nos acompañará ao longo das súas páxinas ata desembocar nun final aberto á esperanza e á renovación.

    «Bambú» representa, ao meu entender, a maduración literaria dunha autora que xa nos ten deixado momentos de enorme interese na súa obra anterior. Mais coido que o paso que acaba de dar con este «artefacto», presentado en edición bilinbüe galego-castelá (as linguas que emprega a cotío nos seus traballos), implica unha evolución da que xa non hai volta atrás. O tempo darame ou quitarame a razón!

    Isabel Blanco

    «Bambú» (edición bilingüe galego-castelán)

    100 páxinas

    Colaboradores

    Alberto Aliaga Sola
    20 POSTS0 COMMENTS
    Bea Sanfa
    14 POSTS0 COMMENTS
    Manrique Fernández
    77 POSTS0 COMMENTS
    Paz de la Peña
    41 POSTS0 COMMENTS
    Ricardo Canosa Bastos
    14 POSTS0 COMMENTS
    Roberto Mera
    6 POSTS0 COMMENTS
    Avatar
    1 POSTS0 COMMENTS