20.8 C
Pontevedra
Martes, 27 de Setembro de 2022
Máis
    HomeColaboraciónsO Meu AndelAlberte Momán Noval, «Terra Nullius»

    Alberte Momán Noval, «Terra Nullius»

    «Terra nullius» é unha expresión latina utilizada maiormente nos tempos das colonizacións para referirse a certos territorios sen dono, case sempre deshabitados e que, en principio poderían ser reclamados por calquera país. Sobre esta idea, Alberte Momán argallou unha novela breve na que a súa protagonista, coma se fose un destes territorios sen dono, defende a súa propia liberdade e reclama a súa condición de terra sen conquistar, se se me permite a expresión. Pero non lle vai resultar doado porque o entorno é quen de fustrigala sen contemplación. A idea da violencia estrutural das sociedades modernas campa polas páxinas da novela ofrecendo un relato que aparenta ser de perdedores pero que, no fondo, do que nos fala e desa procura da independencia e da liberdade á que me referín máis arriba.

    Tal procura é a que move á nosa protagonista, unha personaxe que, para potenciar a idea de que representa a calquera de nós, nin sequera ten nome. Ela reivindica a súa independencia a partir da idea do sexo como acto puramente pracenteiro, sen vinculacións afectivas. Sen dono. E esa defensa do seu corpo acarrearalle algúns problemas nunha sociedade que non acaba de asumir a aqueles que non obedecen as normas establecidas e pretenden ir por libre.

    Ao longo do relato, a protagonista padece unha serie de situacións que redundan na idea da violencia estrutural contra os versos soltos da sociedade, que van dende a agresión ata a precariedade laboral. Mesmo resultaría doado buscar unha correlación entre a súa situación e certas consideracións sobre o capitalismo salvaxe e o aburguesamento (mesmo aborregamento) da sociedade contemporánea, que son sutilmente suxeridas polo narrador. Pero non todo resulta tan negativo como pode parecer e sempre aparecen algúns personaxes amables e dispostos a comprender, mesmo colaborar, na procura iniciada pola nosa protagonista, representadas neste caso por unha parella homosexual.

    A narración está dividida en dúas partes de desigual extensión. A primeira ocupa dous terzos do total e responde ao mesmo título da novela. A segunda leva o título de ‘Terra queimada’ e vén a presentar a situación da protagonista logo de padecer todo aquilo ao que me referín no parágrafo anterior (tamén a da parella de amigos). Coido que estes títulos son suficientemente descritivos como para que non faga falla afondar máis no contido da novela, e así evitaremos estragar a sorpresa da lectura.

    Finalmente, cabe salientar que boa parte da extensa produción literaria de Momán está dedicada á lírica e iso, como en tantísimos outros casos, semella levar implícito un considerable dominio da palabra ata atopar a precisión requerida en cada intre, elemento este que marca a súa produción narrativa. Tal condición, xunto coa acción continua, fan de «Terra nullius» unha lectura moito máis doada e áxil do que aparentan os extensísimos parágrafos. Mais é no trasfondo de cada frase e de cada idea onde o autor deposita a semente que agromará en nós segundo avanzamos entre as súas páxinas.

    Alberte Momán

    Terra Nullius

    M Editora

    Colaboradores

    Alberto Aliaga Sola
    20 POSTS0 COMMENTS
    Bea Sanfa
    14 POSTS0 COMMENTS
    Manrique Fernández
    69 POSTS0 COMMENTS
    Paz de la Peña
    40 POSTS0 COMMENTS
    Ricardo Canosa Bastos
    14 POSTS0 COMMENTS
    Roberto Mera
    4 POSTS0 COMMENTS
    Avatar
    1 POSTS0 COMMENTS