Manrique Fernández

Manrique Fernández

O meu andel / Blog literario de Manrique Fernández

URL del sitio web:

Xabier Cordal, «Relatos para televisión»

Xabier Cordal é unha figura que, con máis de 25 anos de traxectoria literaria e só media ducia de títulos de poesía, achou un oco entre o máis selecto do noso Parnaso particular. A súa produción é escasa pero representativa e a eses poucos poemarios só cabe engadir a súa participación en obras colectivas e, agora, unha achega iniciática no eido da narrativa. E dá este paso cunha colección de contos moi diversos, tanto en extensión como en temática, que presenta baixo o título «Relatos para televisión».

Iolanda Zúñiga, «Natura»

Iolanda Zúñiga tennos acostumados a unha literatura moi persoal, cun punto de transgresión, un aquel de denuncia máis ou menos evidente, e moito de visceral. A súa última proposta responde aos mesmos criterios; trátase dunha novela que nos traslada a unha paisaxe apocalíptica para desembocar en distopía a través da odisea persoal da súa protagonista, unha muller que en ningún momento aparece identificada cun nome, coma o resto de personaxes do relato.

Inma López Silva, «Chámame señora, pero trátame coma a un señor»

Inma López Silva vén de inaugurar unha nova colección posta en marcha pola editorial Galaxia e denominada «Feminismos», na que se pretende dar cabida a ensaios e reflexións sobre a cuestión de xénero co obxectivo de aportar o seu gran de area á igualdade. Tres foron os títulos presentados de maneira simultánea para capitanear esta colección: «Am@me», de Chis Oliveira e Amada Traba; «Feminicidio», de Carme Adán; e o que hoxe traemos a este andel, «Chámame señora, pero trátame coma a un señor», de Inma López Silva que, a xeito de subtítulo, presenta unha frase bastante explicativa respecto do seu contido: «Memoria persoal do machismo na cultura».

Anna R. Figueiredo «Os bicos feridos»

«Os bicos feridos» é a primeira novela de Anna Figueirido e vén avalada polo recén creado 'Premio Viaductos', o que di moito e bo en favor da autora e tamén do premio. Trátase dunha historia moi apegada ao noso tempo e lixeiramente emparentada co realismo máxico por algúns dos elementos que aparecen nela, aínda que eu diría que se achega máis ao simbolismo puro e duro, dende unha perspectiva na que se nos amosa o desencanto que provoca na mocidade enfrontarse a un mundo que pouco ou nada se asemella ao que lle pintaron dende a infancia.

Suscribirse a este canal RSS