O meu andel

Farruco Graña, «Badaladas de Anllóns»

Poderiamos dicir que «Badaladas de Anllóns» son dous libros en un, que se complementan e intercalan entre si, malia que isto mereza unha explicación pormenorizada na que agora entraremos. Estamos a falar dunha colección de relatos breves, boa parte deles gañadores de distintos certames ou publicados con anterioridade íntegra ou fragmentariamente. Farruco Graña ponos en orde para integrar a colección que temos entre as mans.

Miguel Anxo Fernández, 'Blues para Moraima'

Miguel Anxo Fernández presenta un novo traballo, «Blues para Moraima», que chega avalado polo Premio Blanco Amor. Acostumados como estamos ás andanzas do seu personaxe máis carismático e popular, o detective Frank Soutelo, non nos estraña que o ambiente de cine negro tan querido polo autor se reflicta tamén neste relato, nin que a tensión narrativa nos leve en voandas polas páxinas da novela xa dende o seu comezo: «O cadáver que dispuñan para entrar no crematorio era o meu. Leron ben, o cadáver de quen escribe.» ¿É ou non é un principio turbador e intrigante?

Un monllo de historias extraordinarias

As vinculación entre a literatura e o xornalismo sempre foron bastante evidentes. O que hoxe traemos a este andel está máis cerca do segundo que da primeira, pero coido que ten interese de abondo como para prestarlle un mínimo de atención. Dous libros que nos falan de personaxes curiosos, cada un dende un enfoque distinto. Pequenas historias merecentes, en moitos casos, de formar parte dunha gran novela.

Emma Pedreira: Bibliópatas e fobólogos

Resulta complicado definir a nova entrega de Emma Pedreira, xa que o que nos presenta, sendo un libro de narrativa, escapa ás delimitacións habituais do xénero. “Bibliópatas e fobólogos” podería pasar por un libro de relatos, malia que por momentos semella que esteamos diante dun caderno de apuntamentos para un proxecto máis grande, ou dun traballo de corte experimental un tanto indefinido.

VV.AA.: “Microefectos dramatúrxicos”

Fai un par de semanas, o crítico Ramón Nicolás queixábase nunha entrevista da ausencia entre as principais editoriais dunha publicación normalizada de teatro galego. «Un sistema literario sen que haxa un teatro escrito que se consuma está eivado», dicía. Eu non podo máis que darlle a razón e lamentarme tamén do pouco teatro que se publica en Galicia, alén dalgunhas traducións, edicións esporádicas e pouco máis. O mellor do teatro galego actual hai que buscalo en revistas especializadas de difícil acceso.

Suscribirse a este canal RSS