O meu andel

Suso de Toro, «Fóra de si»

O regreso de Suso de Toro á novela sempre é unha boa noticia. Porque significa a volta dun clásico en vida que xa nos ten amosado en numerosas ocasións a súa habilidade narrativa (de seguro que virán á vosa mente unha chea de títulos). E nesta ocasión volve ao primeiro plano cunha novela que, polo fondo, poderiamos considerar continuísta e pola forma, bastante rompedora.

Montse Pena Presas, «A voz insurrecta»

Agora que se aproxima o mes de maio, e con el o día grande das nosas letras, adicado nesta ocasión a María Victoria Moreno, non estaría de máis achegármonos á figura desta muller nada en Estremadura pero que amosou unha forte vinculación coa defensa da lingua galega, e mergullarnos no seu legado. Con tal motivo, as revisións e reedicións da súa obra son constantes, pero se queremos ter unha visión xeral de tan senlleiro personaxe, convén adentrármonos na súa vida da man da investigadora e crítica literaria Montse Pena Presas, que nesta ocasión debulla para nós algunhas das facianas máis interesantes da escritora.

Manuel Darriba, «Elefante»

Outravolta, Manuel Darriba presenta un traballo peculiar que responde á súa particular visión do mundo narrativo, que é tanto como dicir do mundo en xeral. E faino a través dunha presa de contos que non deixarán a ninguén indiferente. Haberá quen os odie e haberá quen os ame con paixón, pero non creo que moitos lectores sexan capaces de saír deste libro igual que entraron nel, pois reflicte unha rara habilidade para remoer conciencias.

Rosalía Fernández Rial, «Bonus track»

Unha vez máis, temos diante nosa unha poeta que se interna no mundo da narrativa e abofé que o fai con soltura e decisión. Xa con anterioridade Rosalía Fernández Rial tiña colaborado nalgúns libros colectivos de relatos, pero esta é a súa primeira aventura en solitario e cun proxecto propio e de certo calado; e para a viaxe elixiu o relato breve como medio de transporte.

Xabier P. Docampo, «A nena do abrigo de astracán»

Poucas veces asistimos á lectura dun relato no que o narrador e principal protagonista sexa unha vila. Unha vila imaxinaria que Xabier Docampo bautiza como Ribadaínsua, que se erixe en coñecedora e transmisora de todos os aconteceres que se desenvolven no seu seo, adquirindo desta maneira unha dimensión moi especial que a convirte no principal personaxe de «A nena do abrigo de astracán».

Suscribirse a este canal RSS