O meu andel

Helena Villar Janeiro, «Amor por catro»

Ter nas mans un libro de Helena Villar Janeiro xa é un luxo de por si. Máis de catro décadas de dedicación á escrita téñense que notar nun xeito de escribir diferente, pleno, desenfadado; téñense que notar nun oficio que se leva por dentro e que agroma en cada páxina. E máis aínda cando a autora, amais de recoñecida narradora, é unha brillante poeta, con todo o que iso implica respecto do estilo e do xeito de contar. E nese sentido, este libro non defrauda.

Diego Ameixeiras, «A crueldade de abril»

«A crueldade de abril» é a proba palpable de que tamén na sordidez e na violencia podemos atopar poesía. Non nos confundamos, non é un poemario, senón unha novela, pero está traballada de tal maneira que o lirismo supura en cada páxina para revestir a nosa propia crueldade e, quizais, facérnola un pouco máis dixerible.

Xosé Duncan, «As lembranzas perdidas no lago Antelväri»

«As lembranzas perdidas no lago Antelväri» é unha novela de misterio que, lonxe de quedarse na superficie da historia (algo excesivamente habitual nestes relatos), busca profundar acerca do comportamento humano. Quen queira unha narración de terror ao xeito do cine comercial, con monstros a esgalla e berros histéricos, non vai atopar aquí nada diso; pero se buscades deixarvos sorprender pola fantasía e por unha historia ben argallada, estades de noraboa.

Suso de Toro, «Fóra de si»

O regreso de Suso de Toro á novela sempre é unha boa noticia. Porque significa a volta dun clásico en vida que xa nos ten amosado en numerosas ocasións a súa habilidade narrativa (de seguro que virán á vosa mente unha chea de títulos). E nesta ocasión volve ao primeiro plano cunha novela que, polo fondo, poderiamos considerar continuísta e pola forma, bastante rompedora.

Montse Pena Presas, «A voz insurrecta»

Agora que se aproxima o mes de maio, e con el o día grande das nosas letras, adicado nesta ocasión a María Victoria Moreno, non estaría de máis achegármonos á figura desta muller nada en Estremadura pero que amosou unha forte vinculación coa defensa da lingua galega, e mergullarnos no seu legado. Con tal motivo, as revisións e reedicións da súa obra son constantes, pero se queremos ter unha visión xeral de tan senlleiro personaxe, convén adentrármonos na súa vida da man da investigadora e crítica literaria Montse Pena Presas, que nesta ocasión debulla para nós algunhas das facianas máis interesantes da escritora.

Manuel Darriba, «Elefante»

Outravolta, Manuel Darriba presenta un traballo peculiar que responde á súa particular visión do mundo narrativo, que é tanto como dicir do mundo en xeral. E faino a través dunha presa de contos que non deixarán a ninguén indiferente. Haberá quen os odie e haberá quen os ame con paixón, pero non creo que moitos lectores sexan capaces de saír deste libro igual que entraron nel, pois reflicte unha rara habilidade para remoer conciencias.

Suscribirse a este canal RSS